- Gujarati News
- Bhaskar khaas
- Sunday jazbaat
- Mohit Gulatis Emotional Story: Father Mothers Death & Vrindavan
સન્ડે જઝબાતઃ શું ભગવાન છે? રાધે-રાધે કરતા મમ્મી-પપ્પા મૃત્યુ પામ્યા:જો ભગવાનના દ્વાર વૃંદાવનમાં હોડી પલટી જાય છે, તો ત્યાં કોણ જશે?
- કૉપી લિંક

પહેલા મમ્મી-પપ્પા સાથે વાત કરવાનું ઘણીવાર ટાળી દેતો હતો, પરંતુ હવે તેઓ વાત કરવા માટે આ દુનિયામાં જ નથી રહ્યા. મારી સૌને વિનંતી છે કે, જો તમે પણ તમારા મમ્મી-પપ્પા સાથે વાત કરવાનું ટાળતા હોય, તો એવું ન કરશો.
હું મોહિત ગુલાટી લુધિયાણાનો રહેવાસી છું. જાલંધરથી ITનો અભ્યાસ પૂર્ણ કર્યા પછી હવે પુણેની એક કંપનીમાં એન્જિનિયર છું. જિંદગી પૂરી રફ્તારથી ચાલી રહી હતી- એ જ રોજનું કામ, એ જ જવાબદારીઓ.
આ ભાગદોડ વચ્ચે મમ્મી-પપ્પા સાથે વાત તો રોજ થતી હતી, પણ ઘણીવાર કામના દબાણમાં હું તેમનો ફોન ટાળી દેતો હતો. ત્યારે અંદાજ નહોતો કે આ 'ટાળવું' એક દિવસ આજીવનનો પસ્તાવો બની જશે.
વૃંદાવનમાં એ બોટ દુર્ઘટનાએ મારું બધું જ છીનવી લીધું. મારા મમ્મી-પપ્પા પણ એ જ બોટ પર હતા અને એ દુર્ઘટનાએ તેમનો જીવ લઈ લીધો.
10 એપ્રિલના રોજ હું ઓફિસમાં હતો...
મારા એક પાડોશીએ ફોન કરીને કહ્યું- તમારા મમ્મી-પપ્પા નથી રહ્યા. બોટ દુર્ઘટનામાં તેમનો પણ જીવ જતો રહ્યો. એક પળ તો લાગ્યું કે આ બધું ખોટું છે.
આ દરમિયાન, મારી બહેન દામિનીએ મને ફોન કર્યો. તેણે રડતા-રડતા મને જણાવ્યું- મમ્મી-પપ્પા નથી રહ્યા.
મેં તરત જ ફોન કાપ્યો અને મારા જીજાજીને ફોન લગાવ્યો. કહ્યું- બરાબર તપાસ કરી લો, કોઈ ગેરસમજ તો નથીને. તેઓ બોલ્યા– મૃતકોની યાદીમાં મમ્મી-પપ્પાનું નામ છે.
આટલું સાંભળતા જ મારા પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. હકીકતમાં, એ દુર્ઘટનામાં એક આંટી બચી ગયા હતા, તેમણે પોતાના બાળકોને ફોન કરીને જણાવ્યું. ત્યારબાદ જ દુર્ઘટનામાં માર્યા ગયેલા તમામના પરિવારોને ખબર પડી.
હું હતપ્રભ હાલતમાં ઓફિસથી સીધો પુણે એરપોર્ટ પહોંચ્યો. લાગ્યું કે શરીરમાં જીવ જ નથી, પરંતુ આંખો સામે વારંવાર માતા-પિતાનો ચહેરો આવી રહ્યો હતો. અચાનક હું એરપોર્ટની અંદર પડી ગયો. એરપોર્ટ સ્ટાફે મને સંભાળ્યો અને પાણી પીવડાવ્યું.
પુણેથી દિલ્હી પહોંચ્યો. ત્યાંથી વૃંદાવન જવા માંગતો હતો, પણ ખબર પડી કે તમામ મૃતદેહો દિલ્હી લાવવામાં આવી રહ્યા છે. વૃંદાવનના સ્થાનિક ધારાસભ્યએ મૃતદેહો મોકલવામાં ઘણી મદદ કરી હતી.
જ્યારે મમ્મી-પપ્પાનો મૃતદેહ દિલ્હી આવ્યો ત્યારે ખૂબ રડ્યો. તેમને લઈને લુધિયાણા નીકળી પડ્યો. રસ્તામાં મમ્મીની વાતો, તેનો અવાજ, તેનું હસવું બધું જ એક પછી એક યાદ આવી રહ્યું હતું.
સાચું કહું તો, આજે જ્યારે તમારી સાથે મમ્મી-પપ્પાની યાદો શેર કરવાનો વારો આવ્યો, ત્યારે શબ્દો ગળામાં જ અટકી રહ્યા હતા, મારામાં હિંમત જ નહોતી બચી. મેં મારી બહેન દામિનીને સ્પષ્ટ કહી દીધું કે હું એકલો આ ઇન્ટરવ્યુ નહીં આપી શકું.
‘દામિનીએ જ્યારે કહ્યું કે તમે આટલે દૂરથી આવ્યા છો, ત્યારે મેં મારી જાતને સંભાળી. અમને લાગ્યું કે અમારી આપવીતી દ્વારા એ બાળકો સુધી એક સંદેશ પહોંચવો જોઈએ જેઓ કરિયરની દોડમાં એટલા મશગૂલ છે કે માતા-પિતાના કોલ પણ ઉપાડી શકતા નથી.
મારી સૌને એક જ વિનંતી છે- ગમે તે કરો, તમારા મમ્મી-પપ્પા સાથે રોજ એકવાર વાત ચોક્કસ કરો.’

મારી માતા મને દરરોજ ઘણા બધા વોઈસ નોટ્સ એટલે કે રેકોર્ડ કરેલા સંદેશા મોકલતી હતી. હવે હું વારંવાર એ વોઈસ નોટ્સ સાંભળી રહ્યો છું. હવે તેમનો અવાજ સાંભળવા માટે બસ આ એક જ રસ્તો બચ્યો છે.
હકીકતમાં, કંપનીમાં સાંજથી મોડી રાત સુધી હું ક્લાયન્ટ્સના કોલ્સમાં વ્યસ્ત રહેતો હતો. મમ્મી આ વાત સારી રીતે સમજતી હતી, તેથી તેણે એક રસ્તો કાઢ્યો હતો. તે મને કોલ કરીને પરેશાન કરવા માંગતી નહોતી, તેથી વોઈસ નોટ્સ મોકલી આપતી હતી. વ્યસ્ત પુત્ર સાથે જોડાયેલા રહેવા માટે તેણે આ પોતાની એક રીત બનાવી લીધી હતી.
એ વોઈસ નોટ્સમાં મમ્મીની મમતા ગુંજતી હતી. તે બહુ પ્રેમથી કહેતી- 'બેટા, જ્યારે પણ કામમાંથી નવરાશ મળે ત્યારે એકવાર ફોન કરી લેજે.'
તે અવારનવાર પૂછતી હતી કે ક્યાં છો? શું કરે છે? જમવાનું સમયસર જમ્યો કે નહીં? અને અંતમાં હંમેશની જેમ ઘણી બધી દુઆઓ આપવાનું ક્યારેય ભૂલતી નહોતી.
હમણાં થોડા દિવસો પહેલાની જ વાત છે, હું કોઈ કામની મૂંઝવણમાં ફસાયેલો હતો. તે સમયે મમ્મીનો ફોન આવ્યો, જે હું ઉપાડી શક્યો નહીં. તેના થોડા સમય પછી તેમનો એક વોઈસ નોટ આવ્યો, જેમાં તેમણે બહુ પ્રેમથી કહ્યું હતું-
‘જ્યારે હું નહીં હોઉં ને ત્યારે મારો અવાજ સાંભળવા માટે તું તરસી જઈશ.’
મમ્મીનો એ વોઈસ નોટ સાંભળીને મારું ગળું ભરાઈ આવ્યું અને હું રડી પડ્યો. જ્યારે મેં તેમને ફોન કર્યો, તો તે હસી પડી. દિવસમાં તેમનો ત્રણ વાર ફોન આવતો હતો... પણ હવે મમ્મીનો ફોન ક્યારેય નહીં આવે. એક ઝટકામાં મારું બધું જ ઉજ્જડ થઈ ગયું.
મારી નાની બહેન દામિની બેંગલુરુમાં CA છે, અમારા બંને વચ્ચે માત્ર બે વર્ષનું અંતર છે. ઘરમાં હું મોટો છું.
મમ્મી-પપ્પા વારાફરતી અમારી પાસે આવીને રહેતા હતા. મમ્મી જ્યારે પણ અમારી પાસે આવતી ત્યારે અમે ખુશ થતા કે હવે જુદા-જુદા પરોઠા ખાવા મળશે.
મમ્મી અમારી પાસે ક્યારેય અથાણું ખૂટવા દેતી નહોતી. ત્યાં સુધી કે અથાણું કુરિયરથી પણ મોકલી આપતી હતી. જ્યારે મમ્મી કુરિયરથી અથાણું મોકલતી ત્યારે મારા બાળકો કહેતા કે નાની હાઉસથી અથાણું આવ્યું છે.
હકીકતમાં, બહેનના બાળકો નાની હાઉસ કહેતા તો મારા બાળકો પણ એ જ શીખી ગયા અને તેઓ પણ નાની હાઉસ કહેતા. મારા બાળકો પણ મમ્મીને દાદી ન કહેતા નાની કહેતા હતા.
અહીં અમારા બાળકો પણ આવેલા છે, તેઓ મમ્મી વિના બિલકુલ રહી શકતા નથી. તેઓ વારંવાર કહી રહ્યા છે કે અહીં નાની નથી. નાની હાઉસ પાછા ચાલો.
જ્યારે અમને આ દુર્ઘટના વિશે ખબર પડી ત્યારે અમે વિચારતા હતા કે જો ભગવાનના દ્વારે જઈને પણ આવું થઈ શકતું હોય, તો તેમના ઘરે કોણ જશે? દામિનીએ તો કહ્યું હતું કે તે ક્યારેય વૃંદાવન નહીં જાય.
આ દરમિયાન અમારા ઘરે લોકો આવતા તો બહેન એ જ વાત દોહરાવતી, ત્યારે તેઓ કહેતા કે- પરેશાન ન થાઓ. તમારા મમ્મી-પપ્પાએ કેટલી સારી જગ્યાએ મૃત્યુ મેળવ્યું છે. તેઓ રાધે-રાધે કરતા આ દુનિયામાંથી ગયા છે. પરંતુ અમારા પર તેમની વાતોની કોઈ અસર થતી નહોતી.
હું પણ દામિનીને કહેતો કે હા યાર, હવે વૃંદાવન નથી જવું.
પરંતુ હવે ધીરે-ધીરે અમારું મન શાંત થઈ રહ્યું છે. મેં દામિની સાથે વાત કરી અને હવે અમે નક્કી કર્યું છે કે ઓછામાં ઓછું એકવાર એ ઘાટ પર જઈશું, જ્યાં મમ્મી-પપ્પા છેલ્લીવાર એકસાથે હતા. ત્યાં જઈને એકાંતમાં બેસીશું અને મમ્મી-પપ્પાને અનુભવીશું.
તમને ખબર છે, પપ્પા વૃંદાવન નહોતા જઈ રહ્યા. મમ્મી તેમને જબરદસ્તી લઈને ગઈ હતી. તે પપ્પાને કહી રહી હતી કે સાથે એટલે આવી રહી છું જેથી ત્યાં તમને ખાવા-પીવાનું આપી શકું, બાકી કોણ આપશે.
હકીકતમાં, મમ્મી પપ્પાને બહુ પ્રેમ કરતી હતી. તેને હંમેશા લાગતું કે તેના વગર પપ્પા એકલા કેવી રીતે રહેશે? કેવી રીતે જમશે? તેથી જ્યાં પણ પપ્પાએ જવાનું હોય, મમ્મી સાથે જતી હતી.
તે દિવસે જ્યારે તેઓ જઈ રહ્યા હતા ત્યારે મમ્મીએ અમને જણાવ્યું હતું કે સોસાયટીના લોકો સાથે પપ્પાને લઈને અમે એક બસમાં વૃંદાવન જઈ રહ્યા છીએ. વૃંદાવન પહોંચીને મમ્મીએ પપ્પાનો એક વીડિયો પણ મોકલ્યો હતો કે- તે બોટમાં બેસીને કેવી રીતે રાધે-રાધે કરી રહ્યા છે.
પપ્પાને પાણીથી બહુ ડર લાગતો હતો. તેથી તેઓ ક્યારેય પાણીમાં કે બોટમાં જતા નહોતા. એટલે મમ્મી વીડિયો બતાવીને કહેવા માંગતી હતી કે જુઓ પપ્પા બોટમાં બેસીને કેવી રીતે રાધે-રાધે ગાઈ રહ્યા છે. બસ, તેના પછી તરત જ બોટ પલટી ગઈ હતી.

હવે બસ બે જ વસ્તુઓ રહી ગઈ છે. અફસોસ અને પપ્પા જેવું બનવાનું. અફસોસ એ વાતનો છે કે તે દિવસે કાશ મમ્મી-પપ્પાએ લાઇફ જેકેટ પહેર્યું હોત. કાશ, જે ચાર લોકો બીજી બોટમાં શિફ્ટ થયા તેમાં મારા મમ્મી-પપ્પા પણ હોત.
કાશ બોટ પુલ સાથે ટકરાતા પહેલા જ વળી ગઈ હોત, જેથી અકસ્માત ન થયો હોત.
કાશ તેઓ મારી પાસે પુણે આવી ગયા હોત, કારણ કે તેમને પુણે આવવાનું હતું. અમે પ્લાન બનાવ્યો હતો કે- પુણેથી એકસાથે ઉજ્જૈન અને ઈન્દોર ફરવા જઈશું. આ વાતો મગજમાં ચાલી રહી છે.
બીજી વાત જે હું વારંવાર વિચારી રહ્યો છું કે- હવે પપ્પા જેવો બનીશ. પપ્પા આખો દિવસ લોકોની મદદ કરતા હતા, તેમના કામ કરાવવામાં લાગેલા રહેતા.
આ જે પાર્કમાં આપણે બેસીને વાત કરી રહ્યા છીએ, તે પણ પપ્પાએ જ બનાવ્યો હતો. તેની દેખરેખ પણ તેઓ જ રાખતા હતા. લોકો માટે વર્ષમાં એકવાર જાગરણ કરાવતા હતા.
અમારા મહોલ્લામાં હજારો એવી સ્ત્રીઓ છે, જેમનું પપ્પાએ પેન્શન ચાલુ કરાવ્યું હતું. હકીકતમાં, અમારી સોસાયટીનું નામ અર્બન સ્ટેટ 2 છે, જેની દેખરેખની જવાબદારી પપ્પાને સોંપવામાં આવી હતી.

મને યાદ છે કે ગયા વર્ષે જ્યારે હું મમ્મી-પપ્પા પાસે આવ્યો હતો ત્યારે મારું ટિફિન ભૂલી ગયો હતો. મેં તેમને ફોન કર્યો તો સતત તેમનો ફોન વ્યસ્ત આવી રહ્યો હતો. જ્યારે વાત થઈ ત્યારે ખબર પડી કે તેઓ કોઈનું આધાર કાર્ડ કઢાવવા માટે તેની સાથે ગયા હતા.
આ રીતે પપ્પા લોકોની મદદ કરવામાં લાગેલા રહેતા. મમ્મી-પપ્પા ક્યારેય પૈસા પાછળ ભાગતા નહીં.
અમે શરૂઆતથી જ બહુ અમીર નહોતા. મને યાદ છે કે મને એન્જિનિયરિંગ કરાવવા અને દામિનીને CA બનાવવા માટે મમ્મીએ પોતાના દાગીના વેચી દીધા હતા.
મમ્મી-પપ્પાએ ગમે તેમ કરીને બાળપણમાં પણ અમને ભાઈ-બહેનને સારી સ્કૂલમાં ભણાવ્યા. પપ્પાનો બિઝનેસ બહુ સારો ચાલતો નહોતો, તો અમારી ફી ભરવા માટે મમ્મીએ ઘરમાં બુટિકનું કામ શરૂ કરી દીધું હતું. તે ઘરે જ કપડાં સીવતી અને વેચતી હતી.
મારી નજર સામેની વાત છે. એકવાર મમ્મીએ એક સૂટ સીવ્યો હતો. તેને બનાવવામાં 275 રૂપિયા લાગ્યા હતા, પરંતુ તેણે 300માં વેચ્યો. કારણ કે તેને અમારી ફી ભરવી હતી. આ રીતે મમ્મીએ અમારા માટે બહુ મહેનત કરી હતી.
મને સરકાર સામે ઘણી ફરિયાદ છે. કહેવા માંગુ છું કે વૃંદાવન જેવી ધાર્મિક જગ્યાઓ પર આપણા સૌના માતા-પિતા જાય છે. તેઓ વૃદ્ધ હોય છે. ઘણીવાર જલ્દી ગભરાઈ જાય છે. સરકાર આવી ધાર્મિક જગ્યાઓ પર કડક નિયમો બનાવે, ત્યાં તો ચોક્કસપણે કડકાઈ કરે, જ્યાં વધુ લોકો જાય છે.
જો આજે અમારા મમ્મી-પપ્પાએ લાઈફ જેકેટ પહેર્યું હોત તો બચી ગયા હોત, અથવા બોટમાં સવાર બાળકોનું ધ્યાન રાખવામાં આવ્યું હોત તો ઓછામાં ઓછા તેઓ તો બચી ગયા હોત.

(મોહિત ગુલાટીએ પોતાના આ જઝબાત ભાસ્કર રિપોર્ટર મનીષા ભલ્લા સાથે શેર કર્યા હતા)
ન્યૂઝ હજી બાકી છે

- પસંદના ન્યૂઝ
- ન્યૂઝ સૌથી ફાસ્ટ
- લાઇવ અપડેટ
















