- Gujarati News
- Bhaskar khaas
- Sunday jazbaat
- Delhi Nido Tania Murder Story; Racist Victim Mother | Arunachal Pradesh
સંડે જઝબાત: તેમણે હેલિકોપ્ટરથી લાશ મોકલી, અમે ટ્રેનો ભરી દેશું:દિલ્હીવાળાઓએ દીકરાની મારમારીને હત્યા કરી, કારણ કે અમારા ચહેરા અલગ છે
- કૉપી લિંક

હું મરીના નીડો છું, દિલ્હીમાં ટોળા દ્વારા માર્યા ગયેલા નીડો તાનિયાની માતા. હું અરુણાચલ પ્રદેશના ઇટાનગરમાં રહું છું. ક્યારેક મને લાગે છે કે જો નફરત આ રીતે વધતી રહી તો એક દિવસ પરિસ્થિતિ ખૂબ જ ભયાનક બની જશે. હું બદલો લેવાની વાત નથી કરી રહી, હું ફક્ત એટલ
તે બૂમો પાડી રહ્યો હતો, "હું ભારતીય છું..." પરંતુ તે ટોળાંમાંથી કોઈએ સાંભળ્યું નહીં. જે દિવસે મેં તેને ઇટાનગરથી બહાર મોકલ્યો તે દિવસે તેની બેગમાં પુસ્તકો અને આંખોમાં સપના હતા. મને લાગ્યું કે મારો દીકરો ભણશે અને મહાન માણસ બનશે પરંતુ તે જ દીકરાનો મૃતદેહ મને વિમાનમાં મારી પાસે આવ્યો.
નીડો બીજા બાળકો જેવો નહોતો. તે ઘણીવાર 5,000, 10,000 રૂપિયા માંગતો. હું પૂછતી, "આ બધા પૈસા ક્યાં જઈ રહ્યા છે?" તે હસતો અને ટાળતો. પછી મને ખબર પડી કે તે તેના મિત્રોની ફી ચૂકવી રહ્યો હતો. તે મને કહ્યા વિના ઘરે ડ્રાઇવરો અને કામદારોને મદદ કરતો. તેમનામાં માનવતા ભરેલી હતી.
તે ઘણીવાર મારી બાજુમાં બેસતો અને કહેતો, "મમ્મી, જ્યારે હું મોટો થઈશ ત્યારે હું એક એવી જગ્યા બનાવીશ જ્યાં એક મંદિર, ગુરુદ્વારા, એક ચર્ચ અને એક મસ્જિદ હશે અને બધા ત્યાં આવીને પ્રાર્થના કરી શકશે." હું તેને જોતી રહેતી... હું મનમાં વિચારતી, "આ બાળક મોટો થઈને શું બનશે?"

નીડો મારા પાંચ બાળકોમાંથી ત્રીજો હતો. તેણે ઇટાનગરની રામકૃષ્ણ મિશન સ્કૂલમાંથી દસમું ધોરણ પાસ કર્યું હતું. તેના મોટા સપનાં હતા. તેથી જ મારે તેને 12મા ધોરણ - ડીપીએસ પાણીપત માટે ઘરેથી દૂર મોકલવો પડ્યો. એક માતા તરીકે હું ડરતી હતી પણ મને એ પણ વિશ્વાસ હતો કે જો તે સારી સ્કૂલમાં ભણશે તો તે પ્રગતિ કરશે.
તે ત્યાં વિજ્ઞાનનો અભ્યાસ કરી રહ્યો હતો. એક દિવસ 12મા ધોરણ પછી તે અચાનક મારી પાસે આવ્યો અને કહ્યું, "મમ્મી, હું સોશિયોલોજી ભણીશ, વિદેશ જવાનો છું." મેં પૂછ્યું, "તું શું બનવા માંગે છે?" તે ફક્ત હસ્યો. આજે મને લાગે છે કે કદાચ તેને ઊંચા પદની મહેચ્છા નહોતી; તે એક વિશાળ હૃદય ધરાવતો વ્યક્તિ બનવા માંગતો હતો. તેણે લવલી પ્રોફેશનલ યુનિવર્સિટીમાં પ્રવેશ મેળવ્યો. ફી વાર્ષિક 68,000 રૂપિયા હતી. પરંતુ જ્યારે તેની માર્કશીટની સમીક્ષા કરવામાં આવી ત્યારે યુનિવર્સિટીએ કહ્યું, "આટલો બુદ્ધિશાળી બાળક અહીં અભ્યાસ કરશે તે આપણા માટે પૂરતું છે''- અને ફી ઘટાડીને 13,000 રૂપિયા કરવામાં આવી. તે દિવસે મને સમજાયું કે મારો દીકરો ખરેખર કંઈક ખાસ છે.
મેં પોતે બહાર અભ્યાસ કર્યો હતો અને જાણતી હતી કે જાતિવાદ શું છે. તેથી મેં હંમેશા તેને કહ્યું, "સાવધાન રહેજે. લોકો દરેક જગ્યાએ સરખા નથી." પરંતુ તેણે ક્યારેય ફરિયાદ કરી નહીં. ન તો ડીપીએસ પાણીપતમાં કે ન તો લવલી પ્રોફેશનલ યુનિવર્સિટીમાં. જ્યારે તે રજાઓ દરમિયાન ઘરે આવતો હતો, ત્યારે તે ક્યારેય ખાલી હાથે નહોતો. તે કોઈ માટે કપડાં લાવતો, કોઈ માટે બીજું કંઈક. અમારો ડ્રાઈવર મુસ્લિમ છે. જ્યારે પણ ઈદ આવતી ત્યારે તે બજારમાંથી ટોપીઓ લાવતો. તે નાતાલ અને નવા વર્ષ પર તેમના માટે પાર્ટીઓ આપતો. તે બધાને હસાવતો અને ઘરનું વાતાવરણ હળવું કરતો.
આજે પણ મારી પાસે તેના બધા પ્રમાણપત્રો છે - આઈડી કાર્ડ, એટીએમ કાર્ડ, માર્કશીટ - બધું. ક્યારેક હું તેને બહાર કાઢું છું અને જોઉં છું અને એવું લાગે છે કે તે ગમે ત્યારે દરવાજામાંથી અંદર આવશે.

નીડો મને ક્યારેય ઉદાસ જોઈ શકતો નહોતો. મારા ચહેરા પર થોડી ઉદાસી જોતાં જ તે તરત જ મજાક કરતો. એક દિવસ હસતાં હસતાં તેણે કહ્યું, "મમ્મી, હું બે લગ્ન કરીશ."
મને આઘાત લાગ્યો - શું? તે હસ્યો અને કહ્યું, "જેથી હું તને હંમેશા ખુશ રાખી શકું, પછી મને ઘરમાં કોઈ નોકરની જરૂર ન પડે."
આ તેના બાલિશ શબ્દો હતા પણ તેનો ઇરાદો હંમેશા સાચો હતો - મને ખુશ જોવાનો.
ક્યારેક તે રસોડામાં જતો. તે કંઈક રાંધતો પછી પોતે તેનો સ્વાદ ચાખતો અને કહેતો "મમ્મી, એક દિવસ હું બધું સંભાળી લઈશ." સાચું કહું તો મેં તેના પર વિશ્વાસ કર્યો. અને પછી તે દિવસ આવ્યો. જે દિવસે બધું બદલાઈ ગયું. તે તેની રજા હતી. તે દિલ્હીમાં તેની બહેનના ઘરે હતો. તેની બેગ પેક થઈ ચૂકી હતી. કાર નીચે પાર્ક કરેલી હતી. તે તેના જૂતાની દોરી બાંધવા માટે નીચે ઝૂકી રહ્યો હતો ત્યારે ફોન રણક્યો. બીજા છેડે ગભરાયેલો અવાજ આવ્યો: "ભાઈ, મારો ભાઈ ખૂબ બીમાર છે. અમે ચોથા માળે લાજપત નગરમાં છીએ. પ્લીઝ આવ, હું એકલો છું..."
નીડોએ એક ક્ષણ માટે પણ વિચાર્યું નહીં. તેણે ડ્રાઇવરને કહ્યું, "રાહ જુઓ, આપણે પછી કોલેજ જઈશું."
તેણે તરત જ એમ્બ્યુલન્સ બોલાવી અને તેમાં બેસીને લાજપત નગર જવા રવાના થયો. તે લાજપત નગરની સાંકડી શેરીઓમાં ભટકતો હતો. તેને ઘર મળ્યું નહીં. તેણે તેનો ફોન કાન પર લગાવ્યો હતો અને બીજી બાજુથી ગભરાટભર્યો અવાજ આવી રહ્યો હતો, "જલ્દી આવ, પરિસ્થિતિ વધુ ખરાબ થઈ રહી છે. અહીં એક મીઠાઈની દુકાન છે, તેમને સરનામું પૂછો." તે કોઈક રીતે મીઠાઈની દુકાને પહોંચ્યો અને કહ્યું, "કાકા, મને સરનામું જોઈએ છે." દુકાનદારે જોયા વિના જ કહ્યું, "મને ખબર નથી."
તે ફરીથી રસ્તાઓ પર ફરવા લાગ્યો. ફોન ફરી વાગ્યો - આ વખતે અવાજ વધુ ગભરાયેલો હતો, "ભાઈ, પ્લીઝ જલ્દી આવ." થાકીને તે એ જ દુકાન પર પાછો ફર્યો. આ વખતે અવાજમાં ઉતાવળ હતી -
કાકા, પ્લીઝ, મારા મિત્રને ખતરો હોઈ શકે છે...
દુકાનદાર ગુસ્સે થઈ ગયો, "તમને શું લાગે છે કે તમે કોણ છો? સલમાન ખાન, અક્ષય કુમાર? તમે વારંવાર મારી પાસે કેમ આવી રહ્યા છો?" તેણે તેને ધક્કો માર્યો.
ત્યારે બધું બદલાઈ ગયું. નીડો કંઈ બોલ્યો નહીં; તેણે ગુસ્સામાં દુકાનના કાઉન્ટર પર હાથ માર્યો - કાચમાં એક નાની તિરાડ દેખાઈ. બીજી જ મિનિટે દુકાનદારો ભેગા થઈ ગયા. કેટલાકે તેનો કોલર પકડ્યો. બીજાએ તેને મુક્કો માર્યો. તે કંઈ બોલી શક્યો નહીં. પછી પોલીસને બોલાવવામાં આવી.
આ દરમિયાન નીડોએ લાજપત નગર જતી વખતે મને તેના મિત્રની હાલત વિશે ફોન કર્યો હતો. તેણે 10,000 રૂપિયા માંગ્યા હતા. મેં પૈસા મોકલી દીધા હતા. તેણે તે પૈસા પોલીસને આપ્યા હતા. પોલીસે તૂટેલા કાચ માટે દુકાનદારને 6,000 રૂપિયા આપ્યા અને 4,000 પોતાના માટે રાખ્યા. પછી તે નીડોને પોતાની સાથે લઈ ગઈ. પોલીસે તેને પોલીસ સ્ટેશનમાં રાખ્યો. તે ઘાયલ થયો હતો પરંતુ તેઓ તેને હોસ્પિટલમાં લઈ ગયા નહીં. થોડી વાર પછી પોલીસ તેને એ જ દુકાનમાં પાછો લાવ્યા અને કહ્યું, "આપણે સમાધાન કરવું પડશે."

પરંતુ ત્યાં ફરી ભીડ એકઠી થઈ ગઈ. આ વખતે ભીડે તેને ઓળખી લીધો અને પૂછ્યું, "શું આ એ છોકરો છે જેણે કાચ તોડ્યો હતો?"
અને તેઓએ ફરીથી તેના પર હુમલો કર્યો. તેઓએ ફરીથી તેને માર માર્યો. આ સમય દરમિયાન હું તેને ફોન કરી રહ્યો હતો પરંતુ તે જવાબ આપી શક્યો નહીં. જ્યારે ટોળાંએ તેને છોડી દીધો, ત્યારે તેણે ફોન ઉપાડ્યો. તેનો અવાજ નરમ હતો, "બધું બરાબર છે, મમ્મી. મને હમણાં જ નાની ઈજા થઈ છે. મેં મારી દવા લીધી છે. બાય-બાય." આટલું કહીને, તેણે ફોન કાપી નાખ્યો. કદાચ તેને પણ ખબર નહોતી કે આ "નાની ઈજા" તેણે કહેલી છેલ્લી વાત હશે. બીજા દિવસે ફોન વાગ્યો. સ્ક્રીન પર તેની મોટી દીકરીનું નામ ચમક્યું. એક નરમ, તૂટેલો અવાજ બોલ્યો, "મમ્મી... નીડો એઈમ્સમાં છે, તે તે નથી રહ્યો..."
મેં બસ એટલું જ સાંભળ્યું. મારી આંખો સામે અંધારું છવાઈ ગયું. જ્યારે હું ભાનમાં આવી ત્યારે હું હોસ્પિટલમાં હતી. દરમિયાન, મારા દીકરાનો મૃતદેહ ફ્લાઇટ દ્વારા મોકલવામાં આવ્યો હતો. મૃતદેહ ગુવાહાટી એરપોર્ટ પર ઉતારાયો હતો. અમે હેલિકોપ્ટર દ્વારા પહોંચ્યા હતા. જ્યારે મેં તેને શબપેટીમાં જોયો ત્યારે મને પહેલીવાર લાગ્યું કે આ એ બાળક નથી જે હસતા હસતા ઘરેથી નીકળ્યો હતો. મારું શરીર ધ્રૂજ્યું. અમે તેને ઇટાનગર લાવ્યા, જ્યાં તેના અંતિમ સંસ્કાર કરવામાં આવ્યા. લગભગ 15 દિવસ પછી અમારામાંથી 300 લોકો દિલ્હી પહોંચ્યા. રસ્તાઓ પર, ઓફિસોમાં, કોર્ટમાં, દરેક જગ્યાએ અમારો અવાજ એક જ હતો: અમને ન્યાય જોઈએ છે. મેં જંતર મંતર પર ભાષણ આપ્યું. તે યુટ્યુબ પર 'મરીના નીડો સ્પીચ' નામથી અપલોડ કરવામાં આવ્યું છે. તે જોયા પછી મને વિશ્વભરના વિદ્યાર્થીઓ તરફથી સમર્થન મળ્યું. જાપાની વિદ્યાર્થીઓ, આફ્રિકન વિદ્યાર્થીઓ, કાશ્મીરી વિદ્યાર્થીઓ, બધાએ મારા સમર્થનમાં બોલ્યા. તેઓ લખી રહ્યા હતા, "માસી, અમે પણ આમાંથી પસાર થયા છીએ. પાછળ હટશો નહીં. તમે લડો, અમે તમારી સાથે છીએ."
તે કોમેન્ટ જોઈને મને નીડો કહેતો હોય તેવું લાગ્યું. "મમ્મી, જ્યારે હું મોટો થઈશ, ત્યારે હું કંઈક એવું કરીશ જે દુનિયા યાદ રાખશે." તેણે ખરેખર કંઈક મહાન સિદ્ધ કર્યું હતું. આખી દુનિયા તેના વિશે જાણતી હતી. ફરક એટલો હતો કે તે જોવા માટે જીવતો નહોતો.
થોડા દિવસો પછી લંડનથી બીબીસીની એક ટીમ આવી. કેમેરા મારી સામે હતો પણ હું ફક્ત મારા દીકરાનો ચહેરો જોઈ શકતી હતી.
નીડોના મૃત્યુ પછી મારી પાસે રડવાનો સમય નહોતો. હું તેના માટે ન્યાય માટે લડવા નીકળી. આંસુ આવતા હતા પણ દર વખતે હું તેને લૂછી નાખતી. હું એક ફાઇલ ઉપાડતી. હું દિલ્હીની શેરીઓમાં, ઓફિસોની બહાર, કોર્ટના કોરિડોરમાં ફરતી - ફક્ત કાગળો લઈને.
સરકારે એક વકીલ પણ આપ્યો. એવું કહેવામાં આવતું હતું કે દોષિતોને સજા થશે. પરંતુ કોર્ટના કોરિડોરમાં વાસ્તવિકતા અલગ હતી. કાર્યવાહી ખૂબ જ ધીમે ધીમે ચાલી રહી હતી. તે સમયે મોટા મોટા વચનો આપવામાં આવ્યા હતા. ફાઇલો આગળ વધતી હતી, અને તારીખો લંબાવવામાં આવી રહી હતી.
મેં ઘણા વકીલો બદલ્યા. આ રીતે એક વકીલ જતો રહેતો, બીજો આવતો. પછી કેસ સીબીઆઈ સુધી પહોંચ્યો. આશા જાગી, પણ ત્યાં પણ મારા દીકરા વિશે પ્રશ્નો ઉભા થયા - તેઓએ કહ્યું, "દીકરાના કાગળો નથી, તેનું એસસીનું સર્ટિફિકેટ નથી."
અંતે, મેં એક ખાનગી વકીલ રાખ્યો. પછી કેસ થોડો આગળ વધ્યો. આ સમય દરમિયાન મેં વિચાર્યું, "જો મારા દીકરાને ન્યાય નથી મળતો તો ઓછામાં ઓછું તેની કહાની રાષ્ટ્ર સુધી પહોંચવી જોઈએ." મેં ભારત સરકારને એક મેમોરેન્ડમ આપ્યું જેમાં માંગ કરવામાં આવી હતી કે દિલ્હીના એક વ્યસ્ત રસ્તા પર નીડોની ઊંચી પ્રતિમા બનાવવામાં આવે. તેમાં લખવામાં આવે કે તેની હત્યા ફક્ત એટલા માટે કરવામાં આવી કે તેનો ચહેરો અળગ હતો. જેથી લોકો તેને વાંચીને શીખી શકે કે ઉત્તરપૂર્વના છોકરાની હત્યા કેમ કરવામાં આવી.

તેવી જ રીતે સિનેમા હોલમાં ફિલ્મ શરૂ થાય તે પહેલાં ચેતવણી આવવી જોઈએ: "નોર્થઈસ્ટના લોકો પણ આ દેશના છે," જેમ સિગારેટ પીવા સામે ચેતવણીઓ આપવામાં આવી છે તે રીતે.
રેલવે સ્ટેશનો, એરપોર્ટ અને જ્યાં પણ લોકો આવે છે અને જાય છે ત્યાં લખેલું હોવું જોઈએ: "નોર્થ ઈસ્ટના લોકો પણ તમારા પોતાના છે." શાળાના અભ્યાસક્રમોમાં નોર્થ ઈસ્ટ વિશે શિક્ષણનો સમાવેશ થવો જોઈએ. કોલેજો અને યુનિવર્સિટીઓએ આપણી સંસ્કૃતિ વિશે જાગૃતિ લાવવી જોઈએ. સાંસ્કૃતિક વિનિમય કાર્યક્રમો ચલાવવા જોઈએ. પરંતુ આ માંગણીઓ પર કોઈ કાર્યવાહી કરવામાં આવી નહોતી. આ દરમિયાન, પ્રથમ સુનાવણીની તારીખ નક્કી કરવામાં આવી હતી. કોર્ટરૂમ ભરચક હતો. વિરોધી વકીલ ઉભા થયા અને મારા પુત્ર વિશે વાત કરવાનું શરૂ કર્યું - કહ્યું કે નીડો ડ્રગ્સનો ઉપયોગ કરે છે અને ખૂબ જ ગુસ્સે હતો. આ સાંભળીને હું ગુસ્સે થઈ ગઈ. હું મારી જાતને કાબૂમાં રાખી શકી નહીં. હું કઠોડામાંથી કૂદી પડી, વકીલ તરફ દોડી ગઈ અને તેનો કોલર પકડ્યો. મેં કહ્યું, "મારા પુત્ર વિશે આવી વાતો ના કહો." કોર્ટરૂમમાં હોબાળો મચી ગયો. વકીલે હસીને કહ્યું, "જુઓ આ કેવી છે; તેનો પુત્ર પણ આવો જ હતો." પરંતુ ન્યાયાધીશે વકીલને રોકીને કહ્યું, "તે એક માતા છે, અને તેનો ગુસ્સો સ્વાભાવિક છે."
પછી તેમણે મારી તરફ જોયું અને મને કહ્યું કે આગામી સુનાવણીમાં હાજર ન રહેવું. તે પછી કેસ ચાલુ રહ્યો... લાંબો, થકવી નાખતો.
અને પછી એક દિવસ ચુકાદો આવ્યો. કોર્ટરૂમ શાંત હતો. ન્યાયાધીશે ગુનેગારોને 10 વર્ષની જેલની સજા ફટકારી. લોકો કહી રહ્યા હતા "ન્યાય મળ્યો છે," પરંતુ હું ત્યાં ઊભી રહી, વિચારતી રહી, "શું 10 વર્ષ એક જિંદગી જેવા હોઈ શકે?" બાર વર્ષ વીતી ગયા. ચુકાદો આવ્યો છે, પરંતુ મારા માટે, આ ન્યાય અધૂરો છે.
હું હજુ પણ મારા પુત્ર માટે લડી રહી છું. આજે પણ મારા ડેસ્ક પર એક ફાઇલ પડી છે, જેના પર "બેઝવાડા સમિતિ" લખેલું છે. હકીકતમાં સરકારે આ મુદ્દાને ઉકેલવા માટે 2014માં બેઝવાડા સમિતિની રચના કરી હતી.
તેણે ભલામણ કરી હતી કે જાતિવાદ સામેના કાયદા કડક કરવામાં આવે. પૂર્વોત્તર માટે એક અલગ પોલીસ સેલ સ્થાપિત કરવામાં આવે. હેલ્પલાઇન સ્થાપિત કરવામાં આવે. લોકોને જાગૃત કરવામાં આવે કે ઉત્તર-પૂર્વ પણ ભારતનો ભાગ છે. આ ફક્ત શબ્દો નથી. મારા પુત્ર સાથે આવું જ બન્યું. પણ ફાઈલ હજુ પણ ત્યાં જ પડી છે. કંઈ થયું નથી.
12 વર્ષ થઈ ગયા છે, પણ નીડો ક્યાંય ગયો નથી. તે એક કે બીજી રાત્રે મારા સપનામાં પાછો ફરે છે. હું તેને ત્યાં જ ઊભો જોઉં છું, એ જ રીતે નિર્દોષ.સ્વપ્નમાં તે કહે છે, "મમ્મી, મને ટિકિટ અપાવો મારે જવું છે."
ઊંઘમાં, હું તેને રોકવાનો પ્રયાસ કરું છું, તેને કંઈક પૂછું છું પણ તે ત્યાંથી ચાલ્યો જાય છે. જાણે તે પૂછી રહ્યો હોય, "મમ્મી, તમે મારા માટે કંઈ કેમ નથી કરતા?" હું જાગી ગઈ, અને રાત ફરી લાંબી થઈ ગઈ. હમણાં જ દેહરાદૂનથી સમાચાર આવ્યા: ત્રિપુરાના એન્જલ ચકમાનું મૃત્યુ થયું. સમાચાર વાંચીને નીડોની યાદો તાજી થઈ ગઈ. હું વિચારવા લાગી: "બસ, નીડો ભીડ સામે બૂમ પાડી રહ્યો હતો, 'હું ભારતીય છું...'" અને ભીડ ફક્ત તેના ચહેરા તરફ જોઈ રહી હતી, કંઈ સાંભળતી નહોતી.
મને પણ એન્જલની માતા વિશે યાદ આવે છે. તે પણ મારી જેમ જ ક્યાંક રડતી હશે. મને ઘણી વાર ત્રિપુરા જઈને તેને મળવાનું મન થયું છે પણ હું હિંમત એકઠી કરી શકતી નથી. હવે, એન્જલ પણ મારા સપનામાં દેખાય છે, ભલે મેં તેને ક્યારેય જોઈ નથી.
હું પૂર્વોત્તરના લોકોને કહેવા માંગુ છું કે મેં અહીં મારી રીતે લડાઈ લડી છે. કોઈ બીજાએ આવીને આ લડાઈ આગળ વધારવી જોઈએ - નહીં તો આપણી સાથે આવું થતું રહેશે.
એન્જલના સમાચાર પછી મેં સોશિયલ મીડિયાનો ઉપયોગ કરવાનું બંધ કરી દીધું છે. કારણ કે આવા દરેક ફોટામાં, આવા દરેક સમાચારમાં, હું મારો નીડો જોઉં છું. રાત પડે છે પણ હું ઊંઘી શકતો નથી. હું ફક્ત છત તરફ જોઉં છું મારી આંખોમાંથી આંસુ વહે છે. જો મારો નીડો આજે જીવતો હોત, તો તે 31 વર્ષનો હોત. તે કદાચ પરણિત હોત. બાળકો ઘરે રમતા હોત. અને તે મારી બાજુમાં બેઠો હોત. કહેતો હોત, "મમ્મી, ચિંતા ના કર, હું જ છું." આજે પણ તે છબી મારી સામે ઝળકે છે - એરપોર્ટ, એક સફેદ શબપેટી, અને તેમાં મારો દીકરો. મેં તેને મારા પોતાના હાથે સ્વીકાર્યો અને પછી તેને મુખાગ્નિ આપી.
ઇટાનગરમાં ઉત્તર ભારતના લોકો અમારા ઘરો અને ઓફિસોમાં કામ કરે છે. અમે તેમની સાથે મહેમાન તરીકે વર્તે છે અને તેમનો આદર કરીએ છીએ પરંતુ મારા હૃદયમાં એક પ્રશ્ન રહે છે: ઉત્તર ભારતીયો અમારી સાથે પણ આવું કેમ નથી કરતા?

જો અમે તમારા લોકો સાથે પણ આવું જ કરીશું તો શું થશે?
એટલા માટે જાતિવાદ સામે કાયદા બનાવવા જોઈએ. જો આ બંધ ન થાય તો મારા જેવો ઘાયલ વ્યક્તિ એક દિવસ ઊભો થશે. જો આપણે ઈચ્છીએ તો, આપણે એક જ ફોન કોલથી બધું કરી શકીએ છીએ. અમે નાગાલેન્ડ, ગુવાહાટી, સિક્કિમ જેવા સ્થળોએથી ઉત્તરપૂર્વના લોકોને ભેગા કરીશું.
અમે તમારી સાથે પણ એવું જ વર્તન કરીશું જેવું તમે કરો છો. પછી તમને પણ એવું જ દુઃખ થશે. મુખ્ય ભૂમિ ભારતના લોકો સમજી શકશે નહીં કે શું થયું છે. હું આ વાતો કહેવા માંગતો નથી. પરંતુ જ્યારે હું નીડો વિશે વિચારું છું ત્યારે મને ગુસ્સો આવે છે. પછી હું મારા મનને શાંત કરવા માટે બાઇબલ વાંચું છું.
અને હા, અમારા બાળકો દિલ્હીમાં મફતમાં ભણતા નથી. તેઓ ત્યાં ભાડું અને ફી ચૂકવે છે. અમારી પાસે અહીં UPSC કોચિંગ નથી. તેથી જ અમે તેમને ત્યાં ભણવા મોકલીએ છીએ. તમે જ અમારા બાળકોને મારીને પાછા મોકલો છો. આખરે, અમારી આંખો અને ચહેરા અલગ છે. આપણે આપણા ખોરાક, પીણા અને રહેણી-કરણી કેવી રીતે બદલી શકીએ? તે આપણે નહીં ભગવાને બનાવ્યું છે. તેને પૂછો કે તે આપણને કેમ અલગ બનાવે છે. જો તમે એકરૂપતા ઇચ્છતા હો તો દેશની સરકારને કહો કે બધી કાપડ ફેક્ટરીઓ ફક્ત સાડીઓ બનાવે. ખોરાક માટે આખા દેશમાં ફક્ત ઘઉં ઉગાડવા જોઈએ. વિદેશથી કંઈપણ આયાત કરવાનું બંધ કરો.
તો પછી આખા દેશની મહિલાઓએ સાડી પહેરવી જોઈએ. દરેક વ્યક્તિએ ફક્ત ઘઉં ખાવું જોઈએ. એક જેવા જ રહીએ. અમે પણ એવા જ રહીશું.
ન્યૂઝ હજી બાકી છે

- પસંદના ન્યૂઝ
- ન્યૂઝ સૌથી ફાસ્ટ
- લાઇવ અપડેટ
















