- Gujarati News
- Bhaskar khaas
- Khudaar kahaani
- The Body Of The Minor Was Covered With Cigarette Butts
ખુદ્દાર કહાનીસગીરાના આખા શરીર પર સિગારેટના ડામ દીધેલા હતા:આવા કિસ્સાઓ યાદ આવતાં આજે પણ ધ્રૂજી ઊઠું છું, પુરાવા ભેગા કરીને 261 વેશ્યાલય બંધ કરાવ્યાં
- કૉપી લિંક

બનારસના રેડલાઇટ એરિયામાં સાંજ સુધીમાં સગીર છોકરીઓનું દેહબજાર સજાઈ જતું. 12-14 વર્ષની 200થી વધુ છોકરીઓને રસ્તાની બંને બાજુએ એક કતારમાં શણગાર સજાવીને ગ્રાહકોની રાહમાં બેસાડી દેવામાં આવતી હતી.
જ્યારે અમારી ટીમે આ છોકરીઓને બચાવી ત્યારે રુવાંડાં ઊભાં કરી દેતા કિસ્સા સામે આવ્યા. એક સગીરાના આખા શરીર પર સિગારેટના ડામ દીધેલા હતા. તેના પ્રાઈવેટ પાર્ટ પર પણ. આ કિસ્સો હું તમને 2005 વિશે કહું.
એવી જ રીતે અલાહાબાદના રેડલાઈટ વિસ્તારમાં 100થી વધુ સગીર છોકરીઓને તેમના શરીર વેચવા માટે મજબૂર કરવામાં આવી હતી. મને વેશ્યાલયના માલિકો અને માનવ તસ્કરી સાથે સંકળાયેલી ગેંગ સામે પુરાવા એકત્ર કરવામાં લગભગ 7 વર્ષ લાગ્યાં.
જ્યારે મામલો કોર્ટમાં પહોંચ્યો ત્યારે તમે કહી શકો કે ભારતના ઈતિહાસમાં આ સૌથી મોટી સજા હતી. આ જ કેસમાં 41 લોકોને આજીવન કેદની સજા ફટકારવામાં આવી હતી. એક નહીં, બે કે ત્રણ નહીં, આવા… મારી પાસે 4 હજારથી વધુ કેસ છે.
આટલું કહેતાં જ 50 વર્ષીય અજિત સિંહ માથા પર હાથ મૂકે છે. તેમના ગળે ડૂમો ભરાઈ ગયો હતો.

હું અજિત સિંહને મળવા બનારસ પહોંચ્યો. વારાણસી રેલવે સ્ટેશનથી લગભગ 5 કિલોમીટર દૂર ખજૂરી કોલોનીમાં પ્રવેશતાં જ 'ગુડિયા ઈન્ડિયા ફાઉન્ડેશન'નું બોર્ડ દેખાય છે. અંદર પ્રવેશતાં જ નજર સીધી અજિત પર ગઈ.
અજિત સિંહ 'ગુડિયા ઈન્ડિયા' સંસ્થાના સ્થાપક છે. તેઓ છેલ્લાં 35 વર્ષથી માનવ તસ્કરી અને બાળ વેશ્યાવૃત્તિ વિરુદ્ધ કામ કરી રહ્યા છે.
હું જ્યાં તેમને મળવા આવ્યો છું એ આ સંસ્થાની લીગલ ઑફિસ છે. પહેલી નજરે મને એવું લાગ્યું કે જાણે હું કોઈ વકીલની ઑફિસમાં કે કોઈ સરકારી ઑફિસમાં બેઠો હોઉં, જ્યાં લાલ રંગની ફાઈલો એકબીજાની ઉપર રાખવામાં આવી હોય. દીવાલો ફાઈલો અને કાયદાકીય પુસ્તકો સાથે હોય છે.
જ્યારે હું અજિતને કહું છું કે મારા મનની વાત કહું તો ત્યારે તેઓ હસવા લાગે છે. તેઓ કહે છે, 'આ 35 વર્ષના યુદ્ધના દસ્તાવેજો છે. અત્યાર સુધીમાં માનવ તસ્કરીની ચુંગાલમાંથી છોડાવવામાં આવેલા લગભગ 6,500 લોકોની પીડાને સાક્ષી આપો. 261થી વધુ વેશ્યાગૃહો બંધ કરવાના જીવંત પુરાવા છે.

50 વર્ષના અજિત જે રીતે વાત કરી રહ્યા છે તેમના શરૂઆતના દિવસોની વાર્તા જાણવાની ઉત્સુકતા વધી રહી છે. અજિત તેમના ટેબલ પરથી કેટલીક ફાઈલો ઉપાડે છે અને કબાટમાં રાખે છે, પછી ફરી શરૂઆતના દિવસોની વાત કરે છે.
તેઓ કહે છે, 'હું ઉત્તરપ્રદેશના મઉ જિલ્લાનો રહેવાસી છું, જે પહેલાં આઝમગઢમાં આવતો હતો. જેમ બાળકોનો ઉછેર સામાન્ય ભારતીય ઘરોમાં થાય છે એમ મારો પણ ઉછેર થયો હતો. પપ્પાને સરકારી નોકરી હતી. તેઓ ઈચ્છતા હતા કે હું મોટો થઈને ઓફિસર બનું. કુટુંબ, ગામનું નામ બનાવું. 12મું કર્યા પછી હું દિલ્હી આવ્યો.
હંસરાજ કોલેજમાંથી ગ્રેજ્યુએટ થવાનું શરૂ કર્યું. એ પાર્ટ-2માં હતો, એ સમયની વાત છે. એક ઘટના બની, જેના પછી જનજીવન સંપૂર્ણપણે પલટાઈ ગયું.
લગ્નોમાં ઓરકેસ્ટ્રાનું કલ્ચર હતું. હું એક લગ્ન માટે આઝમગઢ ગયો હતો. જેમ જેમ સાંજ નજીક આવી રહી હતી એમ એમ સામે એક સ્ટેજ પર મહિલાઓ પોશાક પહેરીને ડાન્સ કરવા આવી રહી હતી. થોડી જ વારમાં હજારો પુરુષોની ભીડમાં લગભગ અડધો ડઝન છોકરીઓ નાચવા લાગી. પુરુષો તેમની તરફ ગંદા ઈશારા કરતા. મહિલાઓ માત્ર ડાન્સ કરી રહી હતી.
આ બધું જોઈને મને દુઃખ થયું. નવાઈની વાત તો એ હતી કે ત્યાં બેઠેલી મહિલાઓ, બુરખાની પાછળ, સામે પણ નાચતી મહિલાઓને જોઈ રહી હતી. એ રાત્રે હું થોડો પરેશાન હતો. બીજા દિવસે હું પ્રથમ સવારે એ સ્ત્રીઓને મળ્યો.
તેમની પાસેથી તેમના અંગત જીવન વિશે જાણ્યું. આ મહિલાઓને બાળકો હોવાનું બહાર આવ્યું હતું. મેં તેમનાં બાળકોને ભણાવવાની ઓફર કરી. મને લાગ્યું કે જો તેમનાં બાળકો ભણશે તો આવનારી પેઢી ડાન્સિંગના વ્યવસાયમાં નહીં આવે.

આ કહેતાં અજિત સિંહ હસી પડે છે. તેમને પેલી સ્ત્રીઓના શબ્દો યાદ આવ્યા. તે ઓકહે છે, 'જ્યારે મેં મહિલાઓને કંઈક શીખવવા માટે કહ્યું, ત્યારે તેઓ મારા પર હસવા લાગી. તેમને લાગ્યું કે હું તેમની સાથે રમત રમી રહ્યો છું. આ બધા પાછળ મારો કોઈ આછો ઈરાદો છે.
બે-ચાર દિવસ સમજાવ્યા પછી કેટલીક સ્ત્રીઓ રાજી થઈ. આ પછી મેં તેમનાં બાળકોને ભણાવવાનું શરૂ કર્યું. જ્યારે તમે આ બધું કરી રહ્યા હતા ત્યારે શું તમારા પરિવારના સભ્યોને આ વિશે ખબર હતી?
અજિતનો જવાબ છે ના. તેઓ કહે છે, 'જ્યારે મારા પરિવારને ખબર પડી ત્યારે બધા મારા પર તૂટી પડ્યા. કહેવા લાગ્યા કે અરે, આ તો પાગલ થઈ ગયો છે. તે વેશ્યાઓનાં બાળકોને, નૃત્ય કરતી છોકરીઓનાં બાળકોને ભણાવી રહ્યો છે. હું આજે કહી શકું છું કે જેટલો હું ગોળીઓથી ડરતો નહોતો, એટલો હું એ સમયે મારા પરિવારના સભ્યોના શબ્દોથી ડરતો હતો. બધા મારા વિરુદ્ધમાં હતા.
એ દિવસે સમજાયું કે નાનપણથી જ શાળા-કોલેજમાં શીખવવામાં આવતું હતું કે ગાંધી બનો, ભગત સિંહ બનો, પરંતુ જ્યારે હું બન્યો ત્યારે મારાં જ પરિવારજનોએ બહિષ્કાર કરવાનું શરૂ કર્યું. ત્યારે મને લાગ્યું કે એ સાચું જ કહેવાય છે કે લોકો ઈચ્છે છે કે ગાંધી-ભગત સિંહ મારા ઘરે નહીં પણ બીજાના ઘરે જન્મે.
વાતચીત દરમિયાન કપાળ પર લાલ રંગની મોટી બિંદી સાથે લીલો સલવાર-સૂટ પહેરેલી એક સ્ત્રી આવીને અમારી વચ્ચે બેઠી. અજિત પોતાનો પરિચય આપીને કહે છે, 'મળો આને, મારી પત્ની અંજુ. અંજુ સંસ્થાના સ્થાપનાનાં થોડાં વર્ષોથી ગુડિયા સંસ્થા સાથે જોડાયેલી છે.

શું તમે પણ બનારસનાં છો? મેં અંજુને પૂછ્યું.
‘હું અનાથ છું.’
ચોંકીને મેં ફરી પૂછ્યુ- કોઈ તો ઘરમાં હશે?
અંજુ કહે છે, 'મારાં માતા-પિતા કોણ છે અને મારો જન્મ ક્યાં થયો છે એ વિશે મને કંઈ ખબર નથી. બાય ધ વે, હું બંગાળની છું. અનાથાશ્રમમાં મોટી થઈ. એ મારું ઘર જ રહ્યું. હું પણ બનારસ ભણવા માટે આવી હતી. અભ્યાસ પછી ગુડિયા સંસ્થામાં સ્ટાફ તરીકે કામ કરવાનું શરૂ કર્યું, ત્યાર બાદ 2005માં અમારાં લગ્ન થયાં.
લગ્ન?
અજિત કહે છે, 'અમારા બંનેનો એક જ વિચાર હતો કે માનવ તસ્કરી અને બાળ વેશ્યાવૃત્તિ ગમે તે ભોગે બંધ કરવી જોઈએ. જ્યારે મેં અંજુ સાથે લગ્ન કર્યા ત્યારે મારો પરિવાર તેનાથી ખૂબ નારાજ હતો. મારા કામને કારણે તેઓ પહેલેથી જ ગુસ્સે હતા. બીજા સમુદાયની છોકરી, તે પણ અનાથ… તમે સમજી શકો છો. પરિવારના સભ્યો સાથે વાતચીત પણ ઘણાં વર્ષો સુધી બંધ રહી.
ગુડિયા નામ પાછળ એક કારણ છે...
અજિત કહે છે, 'નાનું બાળક જે રીતે ઢીંગલી સાથે રમે છે અને પછી જ્યારે તેનું મન ભરાઈ જાય છે તો એને ફેંકી દેવાય છે, વેશ્યાવૃત્તિમાં પણ આવું જ થાય છે. મેં વિચાર્યું કે હવે હું કોઈને ઢીંગલી નહીં બનવા દઉં.
અજિત હવે મને બનારસની ગલીઓમાં લઈ જાય છે. તેઓ મને પહેલા વારાણસીના મંડુઆડીહ રેડલાઈટ એરિયામાં લઈ જાય છે, જ્યાં તેણે બાળ વેશ્યાવૃત્તિ વિરુદ્ધ અભિયાન ચલાવ્યું હતું. ભારે ટ્રાફિકને કારણે અમે બંને મોટરસાઇકલ પર નીકળ્યા. રસ્તામાં અજિત મને આગળની વાર્તા કહે છે.

તેઓ કહે છે, 'આ 1988ની વાત છે. હું પહેલાંથી જ બનારસમાં રહેતો હતો. અભ્યાસ પૂરો કરીને હું બનારસ પાછો આવ્યો. શિવદાસપુર રેડલાઈટ વિસ્તારની વાત છે. 200-300થી વધુ સગીર છોકરીઓ દેહવ્યાપારમાં સામેલ હતી.
આ બંગાળ, ઓડિશા, બિહાર, નેપાળ, બાંગ્લાદેશથી તસ્કરી કરવામાં આવી હતી. હું અહીંનાં બાળકોને ભણાવવા માગું છું એમ વિચારીને જ્યારે મેં રેડલાઈટ એરિયામાં જવાનું શરૂ કર્યું, ત્યારે વેશ્યાલયના માલિકો પણ મને કસ્ટરમર માનતા હતા. અશ્લીલ હરકતો કરવી, અભદ્ર ટિપ્પણીઓ કરવી... રસ્તામાં વિવિધ સ્થળોએ દલાલ ઊભા રહેતા. ઘણીવાર એવું બનતું કે હું સ્કૂટર પરથી નીચે ઊતરી જતો અને પછી જતો.
આ બધું ઘણાં વર્ષો સુધી ચાલતું રહ્યું, પરંતુ મારા શિક્ષણ અભિયાનથી કંઈ થયું નહીં. અમને ખબર પડી કે અમે જેમને ભણાવીએ છીએ તેઓ પણ થોડાં વર્ષો પછી દેહવ્યાપારમાં સામેલ થઈ રહ્યાં છે. પછી મેં બાળકોને બચાવવાનું શરૂ કર્યું.
અમે મંડુઆડીહ રેડલાઈટ વિસ્તારમાં પહોંચી ગયા. અત્યારે જોઈએ તો આ વિસ્તાર આજે રેડલાઇટ જેવો દેખાતો નથી. જે મહિલાઓ ઘરની બહાર પોશાક પહેરીને બેઠેલી હોય છે, તેઓ પહોંચતાં જ ઘરની અંદર જાય છે. બાજુના બિલ્ડિંગમાંથી ડઝનેક બાળકોનો અવાજ આવી રહ્યો છે. દાખલ થવા પર જોયું કે કેટલાંક બાળકો માનવ તસ્કરો કેવી રીતે સગીર બાળકોને વેચે છે તેની એક્ટિંગ કરી રહ્યાં હતાં.
અજિત મારી તરફ જુએ છે અને કહે છે, ‘આ બાળકો નાટકની તૈયારી કરી રહ્યાં છે. આ સેન્ટરમાં અભ્યાસ કરતાં બાળકો આસપાસના વિસ્તારનાં છે. આ છોકરીઓની અગાઉની પેઢી વેશ્યાવૃત્તિ સાથે સંકળાયેલી હતી. અમે આ બાળકોને કલા દ્વારા શીખવીએ છીએ. તેઓ ટેલરિંગ, બ્યૂટિશિયન, પેઇન્ટિંગ વગેરેની તાલીમ આપીએ છીએ. નાટકના મંચથી સંસ્કૃતિ સાથે જોડીએ છીએ.

હવે અમે ફરી અજિત સાથે તેમની ઑફિસ તરફ જઈ રહ્યા છીએ. તેઓ કહે છે, '24 વર્ષથી હું બેરિયા સમુદાયના લોકો સાથે પણ રહું છું. જ્યાં પરંપરાના નામે પેઢી દર પેઢી છોકરીઓને શરીર વેચવા માટે મજબૂર કરવામાં આવે છે.
આજે નવી પેઢીની છોકરીઓ શિક્ષણ મેળવીને વિવિધ ક્ષેત્રોમાં કામ કરી રહી છે. દરેક ઘરનાં બાળકો અભ્યાસ માટે શાળા-કોલેજમાં જતાં હોય છે. હકીકતમાં તમે સગીરાઓને રેડલાઇટ એરિયામાંથી બચાવી શકો છો, પરંતુ આવા સમુદાયોમાં પરિવર્તન લાવવું એ સરળ કામ નથી. તેમાં ઘણો સમય લાગ્યો.
આગળ વધતી વખતે, મેં પૂછ્યું કે તમારા પ્રયત્નોથી એક જ કેસમાં 41 લોકોને આજીવન કેદની સજા થઈ એ વાત અધૂરી રહી ગઈ. અજિત એ ઘટનાનું વિગતે વર્ણન કરે છે, 'આ 2009ની વાત છે. મને ખબર પડી કે અલાહાબાદના રેડલાઈટ એરિયામાં 100થી વધુ સગીર છોકરીઓના શરીરની બોલી ચાલી રહી છે. મારા માટે આ એક પડકાર હતો, કારણ કે પુરાવા વિના તમે ક્યાંય જઈને દરોડા પાડી શકતા નથી. મેં ઘણાં વર્ષોથી આ વિસ્તારોમાં બંગડીઓ, બિંદી, લિપસ્ટિક વેચી છે. સ્પાય કેમેરા કોસ્મેટિક્સ વેચવાના બહાને રેકોર્ડિંગ કરતો હતો.
2016માં જ્યારે અલાહાબાદ હાઈકોર્ટના તત્કાલીન મુખ્ય ન્યાયાધીશ ડીવાય ચંદ્રચૂડ હતા, જેઓ હવે ભારતના મુખ્ય ન્યાયાધીશ છે. એ સમયે મેં PIL દાખલ કરી હતી. કોર્ટના આદેશ બાદ 150થી વધુ સગીરાઓને ત્યાંથી બચાવી લેવાઈ હતી. 48 લોકોની ધરપકડ કરવામાં આવી હતી. 61 વેશ્યાગૃહ બંધ કરવામાં આવ્યાં હતાં. આ કેસમાં 41 લોકોને 14-14 વર્ષની સજા થઈ હતી.

શું આ કામમાં જોખમ છે?
અજિત કહે, 'એ તો છે જ. ક્યારેક એવું બને છે કે જે 10-12 વર્ષની છોકરી વેચાઈ હતી તેને બેથી ત્રણ વખત ખરીદીને વેચવામાં આવી હતી. એકવાર તેમને બચાવી લેવામાં આવ્યા પછી તમે નિશ્ચિંત રહી શકતા નથી. તેના ઘરેથી, માર્ગ દ્વારા વારંવાર હેરફેર કરવામાં આવતી.
એટલા માટે અમે આવા કેસમાં સુરક્ષા પણ આપીએ છીએ. તમે સમજી શકો છો કે અમારી પાસે 14થી વધુ વકીલોની લીગલ ટીમ છે. ઘણી વખત અમારો જીવ જોખમમાં આવી ગયો હતો. એકવાર મારી કારને ટક્કર મારી. કાર બે ભાગમાં વહેંચાઈ ગઈ હતી. ઊલટું, વેશ્યાલયના માલિકોએ અમારા વિરુદ્ધ FIR નોંધાવી.
આ કહેતાં અજિત ગભરાય જાય છે. થોડા સમય પછી તેઓ કહે છે, 'હું ત્રણ દાયકાથી વધુ સમયથી કામ કરી રહ્યો છું, પરંતુ આજે પણ હું ધ્રૂજું છું એક મામલામાં, એક છોકરીનું આખું શરીર ટ્યૂબથી કાપી નાખ્યું હતું.

પરિસ્થિતિ એવી બનાવી દેવામાં આવે છે કે જે એકવાર આ દલદલમાં ફસાઈ જાય છે તે ઈચ્છે તોપણ બહાર આવી શકતી નથી. સગીર છોકરીઓની તસ્કરી બાદ ત્રાસની તમામ હદો વટાવી દેવામાં આવે છે. આવું જ કંઈક ફેક્ટરીઓ, ઘરોમાં થાય છે, જ્યાં કામદારોને બંધક બનાવવામાં આવે છે. અમે આવા સેંકડો લોકોને બચાવ્યા પણ છે.
બનારસનો રેડલાઈટ એરિયા એ ભારતનો પહેલો એવો રેડલાઈટ એરિયા છે, જે બાળ વેશ્યાવૃત્તિથી મુક્ત છે. 'ગુડિયા ફાઉન્ડેશન'એ અત્યારસુધીમાં 16 PIL દાખલ કરી છે. અમે 956થી વધુ કેસોમાં જામીન રિજેક્ટ કરાવ્યા છે. 152 કેસમાં સજા થઈ ગઈ છે.
મારું અભિયાન આખા દેશ માટે છે...
..........................................................................
વાંચો ખુદ્દાર કહાનીમાં આવતા બુધવારે, 13 સપ્ટેમ્બરે
પિતા 7 વર્ષના હતા ત્યારે નક્સલવાદીઓએ તેમની હત્યા કરી હતી

પપ્પા પોલીસમાં હતા. હું 7 વર્ષનો હતો. એક દિવસ નક્સલીઓએ માતાની સામે પિતાની ગોળી મારીને હત્યા કરી નાખી. તેમનું ઘટનાસ્થળે જ મોત થયું હતું. પહેલાથી જ ગરીબી હતી, તેના પર પિતાજીના ગયા, પછી ઘરની પરિસ્થિતિ એવી થઈ ગઈ કે અમારે રાત્રે પલાળેલા ભાત ખવા પડતા. ઇંટો ઉપાડી, પેટ્રોલ પંપ પર કામ કર્યું. અને હવે આજે હું દર મહિને માત્ર મારા સ્ટાફને 3 લાખ રૂપિયાનો પગાર આપું છું.
ખુદ્દાર કહાનીના આગળના એપિસોડમાં વાંચો- છત્તીસગઢના બીજાપુરમાં રહેતો 25 વર્ષીય રાજેશ યલમ કેવી રીતે ગરીબીના દલદલમાંથી અહીં પહોંચ્યો…
ન્યૂઝ હજી બાકી છે

- પસંદના ન્યૂઝ
- ન્યૂઝ સૌથી ફાસ્ટ
- લાઇવ અપડેટ
















