- Gujarati News
- Bhaskar khaas
- Khudaar kahaani
- Personal Story: Dad Was A Tailor, Mother Was A School Cook
ખુદ્દાર કહાની: પપ્પા દરજી, માતા શાળામાં રસોઈ બનાવતી:લોકોપાઈલટ બનવાની ઈચ્છા હતી, ટ્રેનમાંથી પડી જતાં બંને પગ કપાયા; આજે પેરા એથ્લેટ છે
- કૉપી લિંક

સમાચારની શોધમાં ભોપાલથી જયપુર પહોંચ્યો હતો. અહીં રહેતા એક પરિચિતે જણાવ્યું કે પેરા એથ્લેટ સચિન વર્મા જયપુરથી લગભગ 200 કિલોમીટર દૂર ઝુંઝુનૂના ચિડાવામાં રહે છે. સચિનના બંને પગ નથી. આમ છતાં તેઓ દેશ માટે રમે છે. તેઓ પેરા એથલીટ છે.
હું મારા બીજા બધા કામ છોડીને સચિનને મળવા નીકળી પડ્યો. મેં રસ્તામાં જ તેમને ફોન કરીને આવવાની વાત કરી. તેઓ જવાબ છે - તમારું સ્વાગત છે!
જયપુરથી લગભગ 4 કલાકનું અંતર કાપીને હું ઝુંઝુનૂના ચિડાવા પહોંચું છું. શહેરમાં પહોંચતા સચિન પોતે સ્કૂટી ચલાવીને મને રિસીવ કરવા આવે છે. મારી સામે 24-25 વર્ષનો એક મજબૂત છોકરો સ્કૂટર પર બેઠો છે. બોડી બિલ્ડર જેવો દેખાય છે. ઘૂંટણની ઉપરથી બંને પગ કપાયેલા છે.
એકબીજાના ખબર-અંતર પૂછ્યા પછી સચિન મને પોતાની સ્કૂટી પર બેસવાનું કહે છે. તેમની સ્કૂટી અન્ય સ્કૂટી કરતા થોડી અલગ છે. તે કસ્ટમાઇઝ કરવામાં આવી છે. સચિન હસીને કહે છે, 'કદાચ તમે આ પ્રકારની સ્કૂટી પર પહેલીવાર બેઠા હશો. તમારા પગને થોડા ફેલાવીને કાળજીપૂર્વક બેસો. મારું ઘર થોડે જ દૂર છે.'

જે આત્મવિશ્વાસથી સચિન સ્કૂટી ચલાવી રહ્યી છે. મને એવું નથી લાગતું કે હું એવી વ્યક્તિ સાથે બેઠો છું જેના બંને પગ નથી. સ્કૂટી પર સચિનની પાછળ બેસીને મારી નજર આસપાસના લોકોની આંખોને પારખી રહી છે. લોકો સચિનને એ રીતે જોઈ રહ્યા છે જાણે તે આ જગ્યાનો રહેવાસી ન હોય.
સચિન હસતાં હસતાં કહે છે, 'હું આ રસ્તાઓ પરથી આવજાવ કરૂં છું. તેમ છતાં લોકો એવું જુએ છે જાણે તેઓ તેને પ્રથમ વખત જોઈ રહ્યા હોય. આ કંઈ નથી, 2018માં જ્યારે અકસ્માત થયો ત્યારે લોકો બિચારો કહેતા હતા. બધા મને એક જ વાતનું પુનરાવર્તન કરતા રહ્યા - 'હે ભગવાન, તે કેવી રીતે બચશે?' જીવતા જીવે મૃત્યુ પામ્યો. તેનું આખું જીવન અને યુવાની બરબાદ થઈ ગઈ.'
વાત કરતા કરતા હું સચિનના ઘરે પહોંચી ગયો. સામે એક જૂનું ઘર દેખાય છે. અંદર પ્રવેશતા જ મોટું આંગણુ. સામે બે ઢોર, એક ભૂસું ઘર અને રસોડાની બાજુમાં બે રૂમ. સચિનની માતા ચૂલા પર ભોજન બનાવી રહી છે.
સચિન આવતાની સાથે જ તેમની માતા અંજના દેવી વ્હીલચેર લઈને આવે છે. સચિન સ્કૂટીથી વ્હીલચેર પર ઊતરે છે અને પોતાના રૂમ તરફ આગળ વધે છે. અમે બંને રૂમમાં બેસીએ છીએ.

સચિનની માતા પાણીનો ગ્લાસ આપે છે. પાણી પીતી વખતે મેં સચિનને પૂછ્યું... 2018નો એ અકસ્માત શું હતો?
સચિન પહેલીવાર આ સવાલનો જવાબ આપી શકતા નથી. તેમનું ગળું ચોક થઈ રહ્યું છે. તેમની માતા સામે તાકીને જોઈ રહી છે.
જ્યારે હું એક જ પ્રશ્ન બે-ત્રણ વાર પુનરાવર્તન કરું છું, ત્યારે સચિન તેમની માતાને બીજા રૂમમાં જવાનું કહે છે. તે જતાની સાથે જ સચિન કહે છે, 'મા આ બધું સાંભળીને થોડી ભાવુક થઈ જાય છે. જ્યારે પણ તે સાંભળે છે, ત્યારે તે પરેશાન થઈ જાય છે. હું તેમની સામે બોલી શકતો નથી. મારા ગળામાંથી અવાજ નીકળતો નથી.
2018ની વાત છે. દિલ્હીમાં લોકો પાઇલટ એટલે કે રેલવે ડ્રાઈવરની પરીક્ષા હતી. મારે પણ પરીક્ષા આપવા માટે બીજા શહેરમાં ટ્રેનમાં જવાનું હતું. સ્ટેશન પર ઘણી ભીડ હતી. કોઈક રીતે હું ભીડમાં જગ્યા બનાવતા એક ડબ્બાની અંદર પ્રવેશવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો હતો અને ત્યારે ટ્રેન ચાલવા લાગી.
પ્લેટફોર્મ અને ટ્રેન વચ્ચે પગ ફસાઈ ગયો. હું સંઘર્ષ કરતો રહ્યો અને ચીસો પાડતો રહ્યો. શરૂઆતમાં લાંબા સમય સુધી કોઈ મદદ માટે આગળ ન આવ્યું. હું લોકોને મારો વીડિયો બનાવતા રહ્યા. બંને પગ સંપૂર્ણ રીતે ઈજા પહોંચી હતી. તે પછી શું થયું તે મને યાદ નથી.
પરિવારના સભ્યો જણાવે છે કે જ્યારે તેમને આ વાતની જાણ થઈ તો મારા માતા-પિતા ઉતાવળે હરિયાણા આવી ગયા. 36 કલાક સુધી મને સારવાર મળી નહીં. હોસ્પિટલમાં દાખલ થવા માટે દિલ્હી, હરિયાણાથી લઈને જયપુર સુધી દોડતો રહ્યો. આખરે જયપુરની ખાનગી હોસ્પિટલમાં સારવાર લીધી.'

વાતચીત દરમિયાન સચિનની માતા આવે છે. અમારી વાત સાંભળીને તે કહે છે, 'જો તેને સમયસર સારવાર મળી હોત તો કદાચ આજે તેના બંને પગ હોત. કાપવાની જરૂર પડી હોત. અમારી પાસે એક પૈસા પણ નહોતા. તેના મામાએ સંપૂર્ણ સારવાર કરાવી હતી. કાકાના કારણે આજે તે જીવિત છે.'
આટલું કહીને સચિનની માતા ત્યાં જ બેસી ગઈ. સચિન ઊંડો શ્વાસ લે છે અને કહે છે, 'મને એ પણ ખબર નહોતી કે મારા પગ નથી. ડોક્ટરે મારા બંને પગ કાપી નાખ્યા છે. હું દિવ્યાંગ બની ગયો છું.
જ્યારે હું ભાનમાં આવ્યો ત્યારે મારી આંખ ખુલી, માતા મારી સામે ઊભી હતી. માતાને પૂછ્યું- હવે હું ઠીક છું? તેણે કહ્યું- તમે જીવિત બચી ગયા, એક માતા માટે આનાથી મોટી વાત શું હોઈ શકે. તમે સારા છો એ જ મોટું આશ્વાસન છે. માતાએ મને તે સમયે કહ્યું નહીં કે હવે મારા બંને પગ નથી.
તો પછી તમને આની ખબર ક્યારે પડી?
'એક દિવસ જ્યારે ત્યાં કોઈ નહોતું ત્યારે મેં ચાદર હટાવી અને જોયું તો બંને પગ ગાયબ હતા. એક ક્ષણ મેં વિચાર્યું કે હવે આ જીવનનું શું? આ રીતે જીવવા કરતાં મરવું સારું હતું. હું ધ્રૂસકે ધ્રુસકે રડવા લાગ્યો, પછી મા રૂમમાં આવી. તેણે ઘણું સમજાવ્યું. હું સંપૂર્ણપણે નિરાશ હતો. ઘણી વખત મને આત્મહત્યા કરવાનું મન પણ થતું. મને લાગ્યું કે હું મારી માતા પર બોજ નહીં બની શકું, હવે જીવન સમાપ્ત કરવું વધુ સારું રહેશે.
6 ફૂટનો હૃષ્ટપુષ્ટ છોકરો 3 ફૂટનો થઈ ગયો હતો. રેલવેમાં જોડાવાનું, લોકો પાઈલટ બનવાનું સપનું એ બધું ખતમ થઈ ગયું.'

સચિન અટકી જાય છે. હું તેમને સતત સાંભળી રહ્યો છું. સામે આંગણામાં સચિનના પિતા પ્રમોદ વર્મા પશુઓને ચારો-પાણી આપી રહ્યા છે.
સચિને તેમના બાળપણનો કિસ્સો સંભળાવે છે. કહે છે કે, 'માતાની ઈચ્છા હતી કે હવે દીકરો મોટો થઈ ગયો છે, કમાશે, ઘરની પરિસ્થિતિ સુધરશે, પરંતુ અહીં તો સ્થિતિ સુધરવાને બદલે બગડી ગઈ છે. તમે જેટલું ઘરમાં જોઈ રહ્યા છો, એટલી જ જમીન છે. ખેતીવાડી નથી.
હું અત્યંત ગરીબીમાં મોટો થયો છું. ત્રણ ભાઈઓ અને બહેનો છે. પપ્પા દરજીનું કામ કરતા હતા, આજે પણ કરે છે, પણ આટલા પૈસાથી ઘર કેવી રીતે ચલાવી શકાય. વરસાદના દિવસોમાં ઘરમાં પાણી ટપકતું રહે છે. મા આખી રાત પાણીથી વસ્તુઓ બચાવવા માટે જાગતી રહેતી. જ્યાં પાણી ટપકતું ત્યાં માતા વાસણો મૂકતી.

હું થોડો મોટો થયો ત્યારે ઘરનો ખર્ચ વધવા લાગ્યો. રેડીમેડ ઉદ્યોગ પછી પિતાનું કપડાં સીવવાનું કામ નબળું પડી ગયું હતું. વધું કમાણી થતી નહોતી.
ગરીબી હોવા છતાં મારી માતા ઈચ્છતી હતી કે હું ખાનગી શાળામાં ભણું. તેથી જ તેણીએ બમણી મહેનત કરી. તેણે એક ખાનગી શાળાની હોસ્ટેલમાં બાળકો માટે રસોઈ બનાવવાનું શરૂ કર્યું. મને એ જ શાળામાં પ્રવેશ મળ્યો. શરૂઆતમાં પિતાએ પણ માતાને કામ કરવાનો વિરોધ કર્યો, પરંતુ બીજો કોઈ વિકલ્પ નહોતો.
આ બધું જોઈને મને ખરાબ લાગતું હતું. મા મને સમજાવતી કે કોઈ પણ કામ નાનું કે મોટું નથી હોતું.
કહેવાય છે કે ભુખ ખોટા ભાતને સમજતી નથી. આ અમારી સ્થિતિ હતી. મા કહે છે- હું નહીં કમાઉ તો ખાશો કેવી રીતે? આ રીતે અમારો ઉછેર થયો. દરેક પગલે મા મારી ઢાલ બની રહી. તેના કારણે આજે હું આવો દેખાઈ રહ્યો છું, નહીં તો ખબર નહીં શું થાત. મારું જીવન વિકલાંગ વ્યક્તિની જેમ વિતતું.

જે રૂમમાં હું સચિન સાથે બેઠો છું. તે રૂમમાં ઘણા મેડલ અને પ્રોટીન ફૂડ સપ્લીમેન્ટ્સના ડબ્બા રાખવામાં આવ્યા છે. સચિન કહે છે, 'બંને પગ કપાયા પછી લગભગ એક વર્ષ સુધી પથારીવશ રહ્યા.
આ સમય દરમિયાન મેં કેટલાક લોકોના વીડિયો જોયા જેમને પગ, હાથ અથવા બંને નથી. તેમની પાસેથી પ્રેરણા મળી. મેં વિચાર્યું - કદાચ ભગવાને મારી સાથે જે કંઈ કર્યું, કંઈક વિચારીને જ કર્યું હશે.
તમે મારી પહેલાની તસવીર જોશો તો હું ખૂબ જ પાતળો હતો. અકસ્માત પછી મેં મારા શરીર પર કામ કરવાનું શરૂ કર્યું. હવે જુઓ કે પેરાલિમ્પિક્સ અને એશિયન ગેમ્સમાં ઘણા એવા પેરા એથ્લેટ્સ છે, જેમણે બંને હાથ કે બંને પગ ન હોવા છતાં દેશ માટે મેડલ જીત્યા છે.
મેં વેઈટ લિફ્ટિંગ પર કામ કરવાનું શરૂ કર્યું. અત્યાર સુધી મેં રાજ્ય અને રાષ્ટ્રીય સ્તરે ઘણા મેડલ જીત્યા છે. હવે 2028ની પેરાલિમ્પિકમાં જવાની તૈયારીઓ ચાલી રહી છે. જે લોકો એકવાર મારી તરફ જોઈને મને ગરીબ અને લાચાર માનતા હતા તેઓ પૂછતા હતા કે હું આખી જીંદગી કેવી રીતે પસાર કરીશ. તેઓ આજે વખાણ કરે છે.'
...................................................................
આવતા બુધવાર, 22 નવેમ્બરે ખુદ્દાર કહાનીમાં વાંચો -
એક કરોડનું પેકેજ છોડીને બાળકોને ભણાવવાનું શરૂ કર્યું

'એક ગ્લોબલ કંપનીમાં કામ કરતો હતો. વાર્ષિક પેકેજ લગભગ એક કરોડનું હતું. 2011ની વાત છે. હું મારી બંને દીકરીઓને શાળાએ મૂકવા જતો હતો. ઠંડીનું વાતાવરણ હતું. સામેના રસ્તા પર કેટલાક બાળકો સ્વેટર વગર શાળાએ જઈ રહ્યા હતા. તેમને ધ્રૂજતા જોઈને મને કંપારી છૂટી ગઈ. આવા બાળકો માટે કંઈક કરવાની ઈચ્છા જાગી. શાળા ખોલી. આજે હું આવા 2 હજારથી વધુ બાળકોને ભણાવું છું, જેમના પરિવારના સભ્યો રિક્ષા ચલાવે છે. ગટર સાફ કરે છે.'
આગામી ખુદ્દાર કહાનીમાં વાંચો કેવી રીતે ઝારખંડના રહેવાસી કુશલ ચક્રવર્તીએ નોકરી છોડીને શિક્ષણ પર કામ કરવાનું શરૂ કર્યું...
ન્યૂઝ હજી બાકી છે

- પસંદના ન્યૂઝ
- ન્યૂઝ સૌથી ફાસ્ટ
- લાઇવ અપડેટ
















