- Gujarati News
- Bhaskar khaas
- Khudaar kahaani
- Sells The Same Girl 15 Times, Pallavi Ghosh Human Trafficking Activist Delhi
ખુદ્દાર કહાનીએક જ છોકરી 15-15 વાર વેચાય છે:નખ અને ચામડીને નારિયેળનાં છોતરાંની જેમ જ કાઢી નાખે છે; રેસ્ક્યૂ કર્યા પછી ઘણી રાતો સુધી ઊંઘ નથી આવતી
- કૉપી લિંક

વેશ્યાવૃત્તિમાં યુવાન છોકરીઓની સૌથી વધુ માગ હોય છે. આર્મ્સ-ડ્રગ્સ પેડલિંગ, સ્મગલિંગ એકવાર થાય છે, પરંતુ અહીં છોકરીઓ 15-15 વખત વેચાય છે. જ્યારે આ છોકરીઓની હેરાફેરી કરવામાં આવે છે ત્યારે તેમને પહેલા ગર્ભવતી બનાવવામાં આવે છે તેમના હોર્મોનમાં બદલાવ આવે છ
બાળકનો જન્મ થતાં જ તેમને તેમનાથી અલગ કરી દેવાઈ છે. તેમને માનસિક કરતાં શારીરિક રીતે વધુ ત્રાસ આપવામાં આવે છે. હું એક દાયકાથી માનવ તસ્કરી સામે કામ કરી રહી છું. હું દરરોજ આવી ઘટનાઓ જોઉં છું, હું પીડિતોને બચાવું છું, આજે પણ મારાં રૂંવાડાં ઊભાં થઈ જાય છે. હું ઘણી રાત સૂઈ શકી નથી.
એકવાર અમે જીબી રોડ પરથી બચાવ કર્યો. અહીં 8થી વધુ સગીર છોકરીઓને વેશ્યાલયમાં બનેલી સુરંગની અંદર બંધ રાખવામાં આવી હતી. તેમને દેહવ્યાપારમાં ધકેલવામાં આવી રહી હતી. છોકરીઓને રોજેરોજ માદક દ્રવ્યો અને દવાઓ આપવામાં આવતી હતી, જેથી કરીને તેઓ દેહવ્યાપાર માટે તૈયાર થઈ જાય.
એક છોકરીને બિલકુલ નખ નહોતા. તેની ચામડી શાકભાજીની છાલની જેમ છોલવામાં આવી હતી. એકવાર 60 વર્ષની એક મહિલાની તસ્કરી થઈ. જ્યારે મેં મહિલાને બચાવી હતી, પછી તેને પૂછ્યું કે તે ગેંગ તમને કેમ લઈ ગઈ હતી? મહિલાએ કહ્યું- તેમને કોઈ છોકરી મળી ન હતી, તેથી તેઓ મને ઉપાડી લઈ ગયા હતા.
પલ્લવી ઘોષ, 33, જે આછા પીળા રંગનો સૂટ પહેરે છે, મારી સામે બેઠી છે. લગભગ 4 કલાકની વાતચીતમાં તેણે ડઝનબંધ યુવતીઓની હેરફેરની વાર્તાઓ સંભળાવી અને હું તેને સાંભળતી રહી.

પલ્લવી છેલ્લાં 12 વર્ષથી માનવ તસ્કરી વિરુદ્ધ કામ કરી રહી છે. હું હાલમાં તેમને મળવા અને તેમની વાર્તા જાણવા દિલ્હીના વસંત કુંજ વિસ્તારમાં છું. બિલ્ડિંગની સીડી પરથી નીચે ઊતરતાં જ પલ્લવી કહે છે, 'હું એક મિત્રના ઘરે રહું છું. તેની માતાની તબિયત ખૂબ જ ખરાબ છે, તે કેન્સરથી પીડિત છે. નજીકના પાર્કમાં ચાલતી વખતે વાત કરીએ.
પાર્કમાં પહોંચ્યા પછી મેં પલ્લવી સાથે વધુ વાતચીત કરી.
તેણે માનવ તસ્કરીની બીજી આઘાતજનક કહી...
તે કહે છે, 'પશ્ચિમ બંગાળની એક 14 વર્ષની છોકરી હતી, જેને મુંબઈમાં તેની મામીએ વેચી દીધી હતી. એક દિવસ તે છોકરીની મામીએ કહ્યું- ચાલો, ફરવા જઈએ. ખોટું બોલીને તે તેને મુંબઈ લઈ આવી. ઘણાં વર્ષો સુધી તેને સેક્સ સ્લેવ તરીકે રાખવામાં આવી.
આ બાળકીને એટલો શારીરિક ત્રાસ આપવામાં આવ્યો હતો કે તે બરાબર ચાલી પણ શકતી નહોતી. ઊભા થવાની સ્થિતિમાં નહોતી. અમને ખબર પડતાં અમે તેને પુણેથી બચાવી લીધી. આજે તેને બે બાળકો છે. આવા ઘણા કિસ્સાઓ જોવા મળે છે, જેમાં પીડિતા સાથે એટલી જબરદસ્ત દુર્વ્યવહાર કરવામાં આવે છે કે તેને સ્ટ્રેચરની મદદથી લાવવી પડે છે.

વાતચીતના ટોન પરથી તે પશ્ચિમ બંગાળની રહેવાસી હોવાનું જણાય છે. બંગાળી શૈલીમાં વાત કરતી હતી.
જ્યારે મેં પૂછ્યું તો પલ્લવી કહે છે, 'હું બંગાળી છું, પણ હું આસામની છું. જોકે પશ્ચિમ બંગાળ સાથે અમારો જૂનો સંબંધ છે. ઘણા સંબંધીઓ બંગાળમાં રહે છે.
પલ્લવી તેના ઘર અને બાળપણનો ઉલ્લેખ કરે છે.
તે કહે છે, 'પપ્પા કાનપુરમાં ચામડાની ફેક્ટરીમાં કામ કરતા હતા, પરંતુ જ્યારે હું 12મા ધોરણમાં હતી ત્યારે દુ:ખનો પહાડ તૂટી પડ્યો હતો. મોઢાના કેન્સરને કારણે પપ્પાનું અવસાન થયું. ઘરની હાલત ખૂબ જ ખરાબ થઈ ગઈ. પિતાની સારવારમાં લાખો રૂપિયાનો ખર્ચ થયો છતાં અમે તેમને બચાવી શક્યા નહીં.
જ્યારે આર્થિક સ્થિતિ ખરાબ થવા લાગી ત્યારે માતાએ બાળકોને ભણાવવાનું શરૂ કર્યું. તેમણે અમને બંને બહેનોનો ઉછેર કર્યો છે. જ્યારે મેં માનવ તસ્કરી વિરુદ્ધ કામ કરવાનું શરૂ કર્યું ત્યારે મારા સંબંધીઓ અને ગ્રામજનો કહેવા લાગ્યા કે હું મારી દીકરીને ગંદા કામ કરાવું છું. તે ખોટું કામ કરી રહી છે.
પલ્લવી તેના મોબાઈલમાં કેટલાક ફોટા જોવા લાગે છે, એમાં તેના પરિવારના, બાળપણના દિવસો અને પશ્ચિમ બંગાળના કેટલાક ફોટા છે.
તે ફોટો જોતાંની સાથે જ અટકી જાય છે, જાણે કોઈએ તેને બોલતા અટકાવી હોય.
થોડા સમય પછી જ્યારે મેં પૂછ્યું તો તે કહે છે, 'મને એક ઘટના યાદ આવી, જેના પછી માનવ તસ્કરી વિરુદ્ધ કામ કરવાની મારી વાર્તા શરૂ થઈ. હું 12 વર્ષની હતી. એકવાર તે તેના મામા સાથે બંગાળ ગઈ હતી.
જે વિસ્તારમાંથી એક વૃદ્ધ વ્યક્તિની પુત્રી ગુમ થઈ ગઈ હતી. તે મારી ઉંમરની હતી. તે વૃદ્ધ માણસ ગાંડાની જેમ બધાને પૂછી રહ્યો હતો- મારી દીકરીને કોઈએ જોઈ છે. તે વ્યક્તિએ મને પણ પૂછ્યું અને જતી વખતે કહ્યું- મને પણ તારા જેવી જ એક દીકરી છે.
જો તમે ગાયબ થઈ ગયા તો તમારા પિતા શું કરશે? તે તમને શોધી કાઢશે. એ વખતે હું બહુ નાની હતી, પણ આ વાત મારા મગજમાં ચોંટી ગઈ. 12 વર્ષનું બાળક શું સમજશે? મને તો હ્યુમન ટ્રાફિકિંગ શું છે એ પણ ખબર ન હતી, પણ એક વાત વિચારવા માંડી કે જે ગુમ થાય છે તેનું શું થાય છે, ક્યાં જાય છે, ફરી મળે છે કે નહીં…

રેલવે સ્ટેશન, પબ્લિક પ્લેસ, ટ્રાફિક સિગ્નલ… આ જગ્યાઓ પર હંમેશાં ધ્યાનથી નજર રાખતી. જ્યારે હું થોડી મોટી થઈ ત્યારે મેં જોયું કે આસામ જેવા રાજ્યમાં, જ્યાં સ્થાનિક ભાષા બોલાય છે, સારી હિન્દી ભાષી મહિલાઓ અને બાળકો ત્યાં ભીખ માગે છે અને રહે છે. આ વાત મારા મગજમાં ઘૂમવા લાગી કે આ લોકો અહીં કેવી રીતે આવે છે.
સાંજ ધીમે ધીમે પડી રહી છે. કેટલાક લોકો પાર્કમાં ફરતા હોય છે. અમારી વાતચીત વચ્ચે આકાશમાં પક્ષીઓના કિલકિલાટનો અવાજ ગુંજતો હતો.
પલ્લવી કહે છે, 'દરેક વ્યક્તિ ખુલ્લામાં શ્વાસ લેવા માગે છે, પરંતુ ભારતમાં માનવ તસ્કરીનું એટલું મોટું નેટવર્ક ફેલાયેલું છે કે જો કોઈ છોકરી એકવાર પણ આ જાળમાં ફસાઈ જાય તો તેને ખોટા ધંધામાં ધકેલી દેવામાં આવે છે. સેક્સ સ્લેવ બનાવવામાં આવે છે. તેનું આખું જીવન નરક બની જાય છે.
જે મારો અત્યારસુધીનો અનુભવ છે, મને વેશ્યાવૃત્તિ સાથે સંકળાયેલી એકપણ સ્ત્રી કે છોકરી મળી નથી જેણે કહ્યું હોય કે તે પોતાની મરજીથી અહીં આવી છે. દરેકને બળજબરીથી અહીં લાવવામાં આવ્યાં હતાં. કામ-નોકરી, લગ્નના બહાને લાવ્યા. હવે તે આ કામ ઘણાં વર્ષોથી કરી રહી છે, તેથી તેણે આને નિયતિ તરીકે માનવું યોગ્ય માન્યું, કારણ કે સમાજ તેને સ્વીકારશે નહીં.
પલ્લવી તેના કોલેજના દિવસો વિશે વાત કરે છે.
તે કહે છે, 'બાળપણમાં મેં જે જોયું અને સાંભળ્યું એ અલગ હતું, જ્યારે મેં દિલ્હી યુનિવર્સિટીમાં પ્રવેશ મેળવ્યો ત્યારે મેં માનવ તસ્કરી પર સંશોધન કરવાનું શરૂ કર્યું. 2012ની વાત છે. મારા એક મિત્રએ કહ્યું કે તમે જે રીતે બોલો છો, એ જ રીતે મારી જગ્યાએ રહેતી કેટલીક મહિલાઓ પણ બોલે છે.

મિત્ર હરિયાણાનો હતો. મને આઘાત લાગ્યો કે એક બંગાળી, આસામી બોલતી છોકરી હરિયાણા-રાજસ્થાનમાં શું કરી રહી છે. જ્યારે મેં આ વિસ્તારોમાં જઈને આ મહિલાઓ સાથે વાત કરી તો તેમણે કહ્યું કે તેમને તેમના રાજ્યમાંથી નાની ઉંમરે દલાલો દ્વારા લાવવામાં આવી હતી. કેટલાકનાં માતા-પિતાએ પૈસાની લાલચમાં તેમને આ નર્કમાં વેચી દીધા.
મહિલાની ઉંમર 15-20 વર્ષ અને પતિની ઉંમર 45-50 વર્ષ છે. સમજી શકાતું હતું કે છોકરી કઈ મજબૂરીમાં આધેડ સાથે રહેતી હશે. આ મહિલાઓએ કહ્યું કે તેઓ હવે શું કરી શકે છે. પેટ ભરાઈ ગયું છે, તે ઘરનાં કામો કરે છે અને શું….
પલ્લવીએ કોલેજમાંથી પાસ આઉટ થતાંની સાથે જ એક એનજીઓ સાથે કામ કરવાનું શરૂ કર્યું. ત્યાર બાદ 2016માં તેણે 'ઇમ્પેક્ટ એન્ડ ડાયલોગ ફાઉન્ડેશન' નામની માનવ તસ્કરી વિરુદ્ધ કામ કરતી એનજીઓ શરૂ કરી.
તે કહે છે, 'જ્યારે મેં મારું સંગઠન શરૂ કર્યું ત્યારે મેં મોટા પાયે બચાવ કરવાનું શરૂ કર્યું. પોલીસની મદદથી મેં અત્યારસુધીમાં 10,000 લોકોના જીવ બચાવ્યા છે, જેમાંથી લગભગ 8,000 છોકરી છે. આ છોકરીઓ ઘણી ફેક્ટરીઓમાં, વેશ્યાવૃત્તિમાં, સેક્સ સ્લેવ તરીકે ફસાયેલી હતી.
આટલા વિશાળ આંકડાઓ સાંભળીને હું પલ્લવી સાથે પુનરાવર્તન કરું છું- 10 હજાર લોકો… 8 હજાર છોકરીઓ...
પલ્લવી મારી પ્રશ્ન કરવાની શૈલી સાંભળે છે અને કહે છે, 'દેશમાં દરરોજ 2 હજારથી વધુ લોકો ગુમ થાય છે. તેમની તસ્કરી કરવામાં આવે છે. સેંકડો કેસ પણ નોંધાતા નથી. બંગાળ, બિહાર, ઓડિશા, આંધ્રપ્રદેશ, આસામ, ઉત્તર-પૂર્વનાં રાજ્યોમાંથી મોટા ભાગની છોકરીઓ અને નાનાં બાળકોની તસ્કરી કરવામાં આવે છે.
મેં એકસાથે 100-150 લોકોને બચાવ્યા છે. 70-70 છોકરી એક રૂમમાં બંધ હતી, તેમને બચાવી લેવામાં આવી છે. દિલ્હીના જીબી રોડથી ડઝનેક યુવતીઓને બચાવી… જ્યાં સગીર છોકરીઓને ખોટાં કામો કરવા મજબૂર કરવામાં આવતી હતી, ત્યાં આવાં બે-ત્રણ વેશ્યાલયો પણ કાર્યવાહી બાદ બંધ કરવામાં આવ્યાં છે.

પલ્લવી કહે છે કે તે માત્ર છોકરીઓ જ નહીં, સ્ત્રીઓ જ નથી… નાનાં બાળકોની પણ મોટા પાયે હેરફેર થાય છે. તેમને ફેક્ટરીઓમાં રાખવામાં આવે છે. તેમની સાથે પણ ખોટું કરવામાં આવે છે. કોથળામાં રાખેલા બટાટાની જેમ એક રૂમમાં 25-25 બાળકોને રખાય છે.
તે ભાવુક થઈને કહે છે, 'તમે જ કહો, આવું સાંભળી, જોઈને કોનું દિલ ન ડરે. તમને લાગતું હશે કે હું સ્વસ્થ છું, પરંતુ આવા કિસ્સાઓ સામે આવે છે, જેના કારણે આજે પણ હું પરેશાન રહું છું.
આ એટલો મોટો ધંધો બની ગયો છે, કરોડો-અબજો ડોલરનો ખેલ ચાલી રહ્યો છે કે જે લોકો તેમાં સામેલ છે તેઓ પૈસાની આગળ બધું જ ફિક્કું પડી ગયું છે.
...તો તમે માનવ તસ્કરીવિરોધી કાર્યકર બનવા માગતાં હતાં?
પલ્લવી કહે છે, 'જ્યારે હું ભણતી હતી ત્યારે મને લાગતું હતું કે હું કાયદાનો અભ્યાસ કરીશ. કોઈપણ શૈક્ષણિક પૃષ્ઠભૂમિ વિના પણ મને કાયદાનું સારું જ્ઞાન છે. પોલીસ અધિકારીઓ પણ પૂછે છે કે તમે કાયદાનો અભ્યાસ કર્યો છે કે કેમ, પરંતુ પરિવારમાં કેટલીક સમસ્યાઓના કારણે હું કાયદાનો અભ્યાસ કરી શકી નથી, એડમિશન લીધા બાદ પણ હું અભ્યાસ કરી શકી નથી.

બાદમાં UPSCની તૈયારી કરવાનું પણ વિચાર્યું, પરંતુ અ પણ થઈ શક્યું નહીં. આજે જ્યારે હું સેંકડો છોકરીઓનો અવાજ બની છું, પીડિત ચે તેમને નવું જીવન મળે છે, ત્યારે મને સારું લાગે છે કે હું કંઈક સારું કરી રહી છું. આટલા જીવન બચાવી રહી છું.
એવું ઘણી વખત બન્યું છે કે મારો જીવ જોખમમાં આવી ગયો. કોર્ટરૂમમાં છરી બતાવવામાં આવી હતી. રસ્તામાં હુમલાના અનેક પ્રયાસો કરવામાં આવ્યા હતા. કપડાં ફાટી ગયાં.
શરૂઆતમાં ડર પણ હતો, પણ હવે નથી….
ન્યૂઝ હજી બાકી છે

- પસંદના ન્યૂઝ
- ન્યૂઝ સૌથી ફાસ્ટ
- લાઇવ અપડેટ
















