Divya Bhaskar

Home » Rasdhar » શૈલેન્દ્ર વાઘેલા
‘દિવ્ય ભાસ્કર’ સાથે જોડાયેલા પત્રકાર શૈલેન્દ્ર વાઘેલા ગુજરાતી-હિન્દી સિનેમા પર કલમ ચલાવે છે.

સર્વે ભાષામાંથી સારી ફિલ્મો ગુજરાતીને પ્રાપ્ત થાઓ

  • પ્રકાશન તારીખ02 Sep 2018
  •  

સર્વે દિશાઓથી શુભ વિચારો પ્રાપ્ત થાઓની જેમ અત્યારે તો ગુજરાતી ફિલ્મોમાં ચાલે છે કે સર્વે ભાષાઓમાંથી સારી ફિલ્મો ગુજરાતીને પ્રાપ્ત થાઓ. તમે જ જુઓ કે આ સપ્તાહે ‘નટસમ્રાટ’ રિલીઝ થઈ છે, તે થોડા સમય પહેલાં જ આવેલી નાના પાટેકરની ફિલ્મ ‘નટસમ્રાટ’ની રિમેક છે. ‘નટસમ્રાટ’ મૂળભૂત રીતે તો ક્લાસિક મરાઠી નાટક છે, જેમાં એક સમયે નટસમ્રાટની ભૂમિકા ડો. શ્રીરામ લાગુ ભજવતા હતા. ‘નટસમ્રાટ’ના થોડા દિવસો પછી જે ગુજરાતી ફિલ્મ રિલીઝ થવાની છે તે ‘વેન્ટિલેટર’ પણ મરાઠી ભાષામાં આ જ નામથી બનેલી ફિલ્મની રિમેક છે. આ બંને ફિલ્મો તો સત્તાવાર રિમેક થયેલી ફિલ્મ છે. નજીકના ભૂતકાળમાં પણ ‘દુનિયાદારી’ અને ‘ફેરાફેરી હેરાફેરી’ એવી બે ફિલ્મો આવી ચૂકી છે, જે મરાઠી ફિલ્મ પરથી જ બનેલી હતી. આ સિવાય અત્યારે થિયેટરોમાં સફળતાપૂર્વક ચાલી રહી છે તે ‘શું થયું’ એક તમિલ મૂવિ પર આધારિત છે, તો ‘લવની ભવાઈ’ હોલિવૂડની ફિલ્મ ‘એક્સિડેન્ટલ હસબન્ડ’ પર આધારિત હોવાનો વિવાદ નજીકના ભૂતકાળમાં જ ચગ્યો હતો.

હાલ જે રીતે મરાઠીમાંથી ગુજરાતીમાં ફિલ્મો અવતરી રહી છે તે જોતાં લાગે કે શું ગુજરાતી ભાષા પાસે કે ગુજરાતમાં ફિલ્મને લાયક કન્ટેન્ટ નથી?

મજાની વાત એ છે કે આમાંથી માત્ર ‘વેન્ટિલેટર’ રિલીઝ નથી થઈ અને બાકીની ફિલ્મો રિલીઝ થઈ ચૂકી છે. જે ફિલ્મો રિલીઝ થઈ ચૂકી છે તેમાંથી ‘દુનિયાદારી’ને બાદ કરતાં બીજી ફિલ્મોએ બોક્સઓફિસ પર ઠીકઠાકથી લઈને સારો કહી શકાય તેવો બિઝનેસ પણ કર્યો છે. આગળ કહ્યું તેમ કોઈપણ અન્ય ભાષામાંથી ગુજરાતી ભાષામાં ફિલ્મ રિમેક થાય તેની સામે વાંધો હોઈ જ ના શકે. માત્ર મરાઠી, તેલુગુ કે અંગ્રેજી જ શા માટે? ભારતની તમામ પ્રાદેશિક ભાષાઓથી લઈને ચીન-જાપાન કે ઈરાન કોઈપણ દેશની ક્લાસિક કૃતિની ગુજરાતીમાં રિમેક થાય તે આવકારદાયક જ ગણાય. ઘણી વખત તો એવું પણ થતું હોય છે કે મૂળ ભાષા કરતાં રિમેક બની હોય તે વધુ સારી બની હોય. દા.ત. શેક્સપિયરના નાટક ‘મેકબેથ’ પરથી અંગ્રેજી સહિત ઘણી ભાષામાં ફિલ્મો બની છે, પણ જાપાનમાં અકીરા કુરોસાવાએ બનાવેલી ‘થ્રોન ઓફ બ્લડ’ ક્લાસિક મનાય છે. આશા રાખીએ કે જ્યારે આટલી બધી ફિલ્મો અન્ય ભાષામાંથી ગુજરાતીમાં આવી રહી છે ત્યારે આપણે ત્યાં પણ આવું એકાદ ઉદાહરણ સ્થાપિત થાય.


પરંતુ આ સાથે એક વાત કહેવાનું પણ ચોક્કસ મન થાય છે કે જો આ રીતે જ ગુજરાતી ફિલ્મોમાં રિમેકનું કલ્ચર આગળ વધતું રહેશે તો પછી મૂળ ગુજરાતી કન્ટેન્ટનું શું? કોઈપણ ફિલ્મઈન્ડસ્ટ્રી હોય તેમાં સફળતા પૂજાય છે. જો મરાઠીની રિમેક સારી ચાલી ગઈ તો લખી રાખો આવનારા દિવસોમાં બે ડઝન મરાઠી રિમેક ગુજરાતીમાં બનશે, કારણ કે તેમાં સફળતાનો શોર્ટકટ દેખાય છે. ભૂતકાળમાં ગુજરાતી નાટકોમાં પણ આવું બનેલું જ છે. મરાઠીમાં સફળ થાય એ નાટક ગુજરાતીમાં આવ્યું જ સમજો! મૂળ ગુજરાતી લોકો વેપારી પ્રજાને! જો સફળતાની ફોર્મ્યુલા આમ તૈયાર મળતી હોય તો એ ફોર્મ્યુલા નવી બનાવવાની મહેનત કોણ કરે? વહેતી ગંગામાં નાહીને ધંધો કરી લો ને ભાઈ! પણ આ જ માનસિકતા ભવિષ્યમાં ગુજરાતી ફિલ્મોની ઘોર ખોદશે, જેવી રીતે ગુજરાતી નાટકોની ઘોર ખોદાઈ ગઈ હતી તેવી જ રીતે.


આની સામે એક દલીલ એવી પણ થાય છે કે એક ફિલ્મ બનાવવા માટે કરોડો રૂપિયા દાવ પર લાગતા હોય છે ભાઈ, એટલે નિર્માતા સેફ ઝોન પસંદ કરે તો એમાં ખોટું શું છે? આ દલીલમાં દમ એટલા માટે નથી કે ઘણી રિમેક સુપરફ્લોપ ગયાના દાખલા છે જ. જો એવું હોત તો ‘શોલે’ની રિમેક ‘રામગોપાલ વર્મા કી આગ’ બોક્સઓફિસ પર ઊંધે કાંધ પછડાઈ ના હોત!
આ બધામાં મૂળ સવાલ ગુજરાતીનો છે, ગુજરાતી ભાષામાં રહેલા કે ગુજરાતમાં રહેલા વિષયો પર ઓરિજિનલ કન્ટેન્ટ તૈયાર કરવાનો છે. શું ગુજરાતી ભાષા પાસે કોઈ વિષય જ નથી? કે હાલના ગુજરાતમાં કોઈ એવા સાંપ્રત પ્રશ્નો જ નથી કે જેના પર ઓરિજિનલ ગુજરાતી ફિલ્મ બનાવી શકાય? કે પછી કોઈ ગુજરાતી ફિલ્મલેખક પાસે એ દૃષ્ટિ નથી? કે પછી ગુજરાતી ફિલ્મનિર્માતા-દિગ્દર્શકોની એવી તૈયારી નથી? એ જે હોય તે પણ એક વાત ચોક્કસ છે કે આટલી બધી ગુજરાતી ફિલ્મો અન્ય ભાષામાંથી બને તે ગુજરાતી ફિલ્મઈન્ડસ્ટ્રીની માનસિક દરિદ્રતા જ દર્શાવે છે!


છેલ્લે, એક વાત નોંધી રાખજો કે ગુજરાતી ફિલ્મોના સુવર્ણયુગમાં જે ફિલ્મો બની, વખણાઈ અને બોક્સઓફિસ પર ટંકશાળ પાડી તે ફિલ્મોના વિષયો ગુજરાતની ધરતી પરના હતા, જેમ કે ‘જેસલ-તોરલ’, ‘ઢોલામારૂ’, ‘મેરૂ-મૂળાંદે’, ‘સોન-કંસારી’ કે ‘પારકી થાપણ’. તે વખતે આ પ્રકારના એટલે કે ધાર્મિક કે લોકકથા પરના વિષયો ગુજરાતીઓને કનેક્ટ કરી શકતા હતા. હવે આજે એ ના ચાલી શકે તે સમજી શકાય, પણ જેમ તે વખતના નિર્માતા-િદગ્દર્શકોએ ગુજરાતમાંથી કન્ટેન્ટ શોધીને ગુજરાતી પ્રજાને પીરસ્યું હતું તેવી જ રીતે આજના નિર્માતા-દિગ્દર્શકોએ આજના ગુજરાતીઓને કનેક્ટ કરી શકે તેવું ઓરિજિનલ કન્ટેન્ટ શોધીને તેમને આપવું પડશે અને આ શોધમાંથી જ કોઈ ક્લાસિક ગુજરાતી ફિલ્મ કે જે દાયકાઓ સુધી યાદ રહે તેવી ફિલ્મનો જન્મ થશે અને બીજો સુવર્ણયુગ આવશે. પણ...પણ..લાખ રૂપિયાનો સવાલ એ છે કે એવી મહેનત કોણ કરે? ખરું ને?


અને છેલ્લે...ગુજરાતી ફિલ્મના સુવર્ણકાળમાં જ એક ફિલ્મ આવી હતી ‘મહિયરની ચૂંદડી’, જેની મરાઠીમાં રિમેક થઈ હતી ‘માહેરચી સાડી’ નામથી! આ તો એક વાત છે.
shailv37@gmail.com

તમારો ઓપિનિયન પોસ્ટ કરો

લેટેસ્ટ કમેન્ટ્સ

તમારો પ્રશ્ન પોસ્ટ કરો

અનામિક ઉમેરોપ્રશ્ન ઉમેરો

લેખકને તમારો પ્રશ્ન મોકલો

અનામિક ઉમેરોપ્રશ્ન ઉમેરો
x
રદ કરો

કલમ

TOP