Divya Bhaskar

Home » Rasdhar » અંકિત ત્રિવેદી
કવિ સંમેલનોનાં સંચાલનમાં નોખી ભાત પાડનારા અંકિત ત્રિવેદી ખુદ જાણીતા કવિ અને કટાર લેખક છે.

શોખ : હસવામાં નાટક... નાટકમાં હસવાનું

  • પ્રકાશન તારીખ02 Jun 2018
  •  

16 મી સદીમાં લિયોંક્વેલો નામના લેખકે એક ઓપેરા લખ્યો હતો: જોકરો અને કોમેડિયનો! આ સંગીતિકામાં મુખ્ય માત્ર જોકર છે જે પોતાની છાતીમાં જ છરી મારીને આ ટ્રેજેડીની અંતિમ લીટી બોલે છે: એક દિવસ છાતીમાં છરો મારીને આપણી કોમેડી આપણે જ પૂરી કરવી પડે છે. જિંદગીમાં જીવવા જેવું કેટલું બધું આપણે જ છરો માર્યા વગર પૂરું કરી નાંખ્યું છે? જેનો અંત હજુ વાર છે. બે અંક ભજવાઈ શકે એટલી જિંદગી સ્ટેજ પર બચી છે અને ઓડિયન્સ જેવા સંબંધો હજુ એને વિસ્મયથી જોઈ શકવા આતુર છે. છતાંય, આપણે ભજવ્યા વગરના વેશ જેવા ગ્રીનરૂમમાં લટકી લટકીને જુના થઈ જઈએ છીએ.
આપણે હસવા જઈએ છીએ, પણ ખરેખર તો આપણે આંસુને પાછલા બારણેથી, આંખોમાં આવવાનું ઇજન આપીએ છીએ. ખડખડાટ હસતા માણસની આંખોમાં ચમકદાર આંસુના મોતીની જ્યોતિ હશે! જીવવામાં આપણે બધું જ બાજુ પર મૂકીને નિભાવવામાં ધ્યાન આપીએ છીએ. કોઈ ‘ના’ પાડે છે તો સ્વીકારી નથી શકતા અને કોઈને ‘ના’ પાડવા માટેના કારણોમાં ઘડિયાળને શરમાવીએ છીએ. અધકચરું આપણને વહાલું લાગે છે. તબિયતથી જીવવા માટે નિયતની જરૂર પડે છે. આપણને કોઈ શું કામ હેરાન કરી શકે? આપણે શા કારણે કોઈનાથી હેરાન થઈએ? બહુ બહુ તો કોઈ આપણને પ્રેમ કરી શકે! અને એના પ્રેમને વશ થવું કે નહીં એ આપણા હાથની વાત હોવી જોઈએ. હસવાનું નાટક આપણે રોજ કરીએ છીએ. ખબર ન પડે એમ પાંપણો મીચાઈ જાય ત્યારે એ નાટક પર ઊંઘ પડદો પાડી દે છે. સવારે તરોતાજા અજવાળું જાણબહાર હસવાનું નાટક ચાલુ કરે છે. આપણા હાથમાં નથી- એવું ઘણું બધું આપણને ડંખે છે. આપણા હાથમાં છે એવું ઘણું બધું માણવાનું બાકી રહી જાય છે. જિંદગી અને આવડત બે ફેફસાંમાથી લીધેલા સરખા જ શ્વાસો છે. શોખ જિંદગીને એનેસ્થેશિયામાં રાખે છે. નિંદ્રા અને તંદ્રા વચ્ચેની સ્થિતિમાં શોખ કેળવે છે જાતને!
માણસ જન્મે છે ત્યારે એના ખભા પર વંશ હોય છે. જિંદગીના કોરા પાનાઓ વિસ્મયના નામે બોલે છે. આશ્ચર્ય એ જ કોરા પાના પર હાંસિયો પાડે છે અને રૂંવાટી ફૂટવાની ક્ષણો અને મૂછો ઊગવાની ક્ષણો એકબીજા પર હાવી થઈ જાય છે. વૃત્તિ મૃત્યુ સુધી અણનમ ખેલાડીની જેમ આપણા શ્વાસની રમત રમે છે.
અરીસાએ આપણને બને ત્યાં સુધી જેવા છીએ એવા દેખાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. એ રસ્તાને જેની ઉપર આપણી સમજણ ભાંખોડિયા ભરતા ભરતા ક્યારે પગભર બની ગઈ- એની ખબર જ ન પડી! એ હાથ જે કોઈકની હૂંફનો સરવાળો કરવા માટે જન્મ્યા હતા પણ માત્ર ચેકબુકની સહી કરવામાં વ્યસ્ત રહ્યાં! એ ટેરવાઓનો સ્પર્શ ફૂલોને પણ ઝણઝણાવતો હતો એ હવે મોબાઇલના સ્ક્રીન પર બહેરાશ અનુભવે છે. આત્માના ટફનગ્લાસનું નામ શરીર છે. એને પણ સર્વિસ કરાવવી પડે છે. સાફ કરવાની જરૂરિયાત છે. અડકી અડકીને મેલા થઈ ગયેલા મોબાઇલના સ્ક્રીન જેવી જિંદગી થોડાક મોજ-શોખ માટે સ્વયમ્્ને પોતાને હવાલે કરવી જોઈએ. ફ્રેશ થવા માટે બહારગામ જવાની જરૂર નથી. આપણે જ્યાં છીએ એ જગ્યાને જીવંત કરવાની જરૂર છે. તમને કેટલાયે છેતર્યા એનું લિસ્ટ ઊંઘમાં યાદ આવે તો તમારે બદલે ઓશીકું ઊંઘે છે. અને તમારા પર કેટલાયે કેટલો ઊપકાર કર્યો એ યાદ રાખીને એમને માટે તમે ઊંઘો છો ત્યારે તમારી સાથે આખું ઘર શાંતિથી ઊંઘે છે.{
ઓન ધ બીટસ: ‘મેં સાંભળ્યું છે આપની દરિયાદિલી વિશે,
ખારાશ એક વાર મળે તો ખબર પડે.’

-જવાહર બક્ષી

તમારો ઓપિનિયન પોસ્ટ કરો

લેટેસ્ટ કમેન્ટ્સ

તમારો પ્રશ્ન પોસ્ટ કરો

અનામિક ઉમેરોપ્રશ્ન ઉમેરો

લેખકને તમારો પ્રશ્ન મોકલો

અનામિક ઉમેરોપ્રશ્ન ઉમેરો
x
રદ કરો

કલમ

TOP