‘બુધવારની બપોરે’ અને ‘એન્કાઉન્ટર’ જેવી કોલમોથી જાણીતા હાસ્યકાર અશોક દવે વરિષ્ઠ હાસ્યકારોમાં સમાવિષ્ટ છે.

હો કાન્હ, ક્યાં રમી આવ્યા રાસ, જો?

  • પ્રકાશન તારીખ23 Jan 2019
  •  

શહેરના ભરચક ટ્રાફિક વચ્ચે છૂટો પડેલો આખલો આખા ટ્રાફિકને નડતો હોય, એમ મારો તૂટેલો ખભો રોજની મારી તમામ એક્ટિવિટીઓને ખુલ્લેઆમ નડી રહ્યો છે. એક જ અથવા એકલે હાથે તો માણસ કેટલું પહોંચી વળે? ફાવેય કેટલું? જીવનસંગ્રામમાં એકલે હાથે ફાઇટ આપવાની ફિશિયારીઓ કવિઓ બહુ મારે છે, પણ તૂટેલા ખભે ભઈ એક હાઈકુ તો લખી જો!


સાલી ખંજવાળ આવતી હોય તો બાજુમાં ઊભેલાને લાચારીથી આપણો પાટો બતાવીને રિક્વેસ્ટ કરવી પડે કે, ‘સરજી, જરા અહીં પેટ પાસે થોડું ખણી આપશો? ઇફ યુ ડોન્ટ માઇન્ડ!’ એ તો પેલો સજ્જન હોય તો ખંજવાળી આપે, પણ બધા સજ્જન સ્માર્ટ નથી હોતા. ચોક્કસ ક્યાં ખણવાનું છે, એ લોકેશન સમજાવતા સુધીમાં તો એણે 3-4 નવા વિસ્તારો ખોતરી કાઢ્યા હોય!


એમાં બધા સહકાર આપે એવાય નથી હોતા. આટલું અમથું ખંજવાળવાની રિક્વેસ્ટ કરીએ, એમાં તો આપણને બાથરૂમમાં લઈ જઈને નવડાવવાનું કામ સોંપ્યું હોય એમ મોઢું બગાડીને આઘા જતા રહે. શું આ આપણો ભારત દેશ છે? આ આપણા સંસ્કાર છે? માણસ જ માણસના કામમાં નહીં આવે તો ખાસ ખણાવવા આપણે કોની પાસે જઈશું? વાઇફ પણ આપણને નવડાવવા-ધોવડાવવાનાં બે કામોમાંથી ફક્ત ‘નવડાવવાનું’ જ કામ કરી આપે છે. આ તો એક વાત થાય છે!


‘કઈ રીતે પડ્યા?’ ખબર કાઢવા આવનારનો આ પ્રથમ પ્રશ્ન હોય. એ તો પૂૂછે હવે, પણ આપણાથી ફરી પડી બતાવવાની રીત દર્શાવી શકાતી નથી. દરેકને આપણા પડવાની રીતરસમ જાણવી હોય છે. કહી કહીને કંટાળો તોય કહેવું તો પડે જ છે, ‘હું જરા ‘એક્ટિવા’ ઉપર જતો હતો. આ બાજુથી રિક્ષા આવી. આ બાજુથી ગાય આવી. ગાયે રિક્ષાને ન જોઈ ને રિક્ષાવાળાએ ગાયને ન જોઈ. સરવાળે બંનેએ મને ન જોયો એમાં હું ભમ્મ થઈ ગયો.’


એટલામાં વાત પતતી નથી. વિસ્તારથી વાત કહેવી પડે છે, જે એકની એક પચાસ વાર કહીને તમે ઓલમોસ્ટ તોતડા થઈ ગયા હો, મોંમાંથી થૂંકો ઊડે ને સાલું... સ્ટેજ પર અડધો કલાક બોલવાના તગડા પૈસા મળે, અહીં તો ઢીંઢાં આપણાં ભાંગી ગયાં હોય, હસવું એમને આવે અને રૂપિયોય મળે નહીં! ભારે કળજગ બેઠો છે, ભાઈ!


એકની એક સ્ટોરી કહેવાનો કંટાળો ન આવે, એ માટે મારા પડવાની આખી ઘટનાને વિગતવાર હકી પાસે લખાવીને 600 કોપી ઝેરોક્ષ કરાવી લીધી. જે ખબર કાઢવા આવે, એના હાથમાં ફરફરિયું પકડાવી દેવાનું. એક જમાનામાં હકીએ મને લખેલા પ્રેમપત્રો ભાષા અને અક્ષરો ન સમજાવાથી હું એની બા પાસે વંચાવવા જતો. કંટાળીને એની બાએ એને મારી સાથે પરણાવી દીધેલી. એ જ જુલમ મારા ખબરકાઢુઓ સહન ન કરી શકે અને મારી સ્ટોરી વાંચવાને બદલે સાવ ખોટું હસીને એ કાગળની ગડી વાળીને કહે, ‘અચ્છા, તો એમ વાત છે. બીજી વાર ધ્યાન રાખજો, દવેસાહેબ.’
આ આઇડિયોય બદલવો પડ્યો. લોકો ફરમાઇશ કરવા લાગ્યા કે, ‘આની બીજી આઠ-દસ કોપીઓ હોય તો આપશો. અમારા ઘરમાં તો તમારા લેખો વાંચીને બધા બહુ હસે છે!’


જોકે, પત્ર પૈકીની એક કલમ ઘણાને ગમી નહોતી કે, ખબર કાઢવા આવનારા સુજ્ઞ ‘દર્શકો’એ થેલા ભરી ભરીને લીલાં નારિયેળો તથા ફ્રૂટ્સ લાવવાની જરૂર નથી. એની કૂપનો આપી દેશો તો ચાલશે અથવા તો સરળ અને સીધો રસ્તો, નારિયેળ-ફારિયેળને બદલે ‘ડોમિનોઝ પિઝા’ અથવા ‘હેવમોર’નું લંચ-પેક સ્વીકારાશે. ખાસ વિનંતી: ઊભો થતો દરેક ખબરકાઢુ ગઝલના મિસરાની માફક એક શેર કહેતો જાય છે, ‘ઓહ! કાંઈ કામકાજ હોય તો કહેવડાવજો. અમે ઘરના જ છીએ.’ તારી ભલી થાય ચમના, કામકાજમાં તો બસ, આ હોસ્પિટલનું બિલ ભરવાનું અને અઠવાડિયાથી દર્દીનાં કપડાં ધોવાનાં બાકી છે. એ લેતા જાઓ તો મોટો ઉપકાર!’ આવી યાચના સાંભળીને એ ‘કે.કે.’ (એટલે કે, ‘ખબરકાઢુ’) આવનારા નવા છસ્સો દર્દીઓની ખબર કાઢવા જવાનું માંડી વાળે! રડી તો ત્યારે પડાય કે, આવામાં આ બધા ‘કે.કે’ઓ કેવાં આશ્વાસનો આપે, ‘ભઈ, આ તો સારું થયું, હાથ ભાંગ્યો. એક કે બંને પગ ભાંગ્યા હોત તો ઘરમાંય ફરી ન શકાય! અમારા ફૂવાને તો હાડકાંના કકડા થઈ ગયેલા, તે સળિયો નાંખવો પડેલો.’
‘તમે હેલ્મેટ પહેરેલું કે નહીં?’ મેં કીધું, ‘પહેરેલું, પણ એય ઉછળીને દૂર પડ્યું.’


‘ધેટ્સ ફાઇન. ઘણાના કેસમાં તો માણસ મરી જાય છે, પણ હેલ્મેટને કાંઈ થતું નથી. આવું હેલ્મેટ બનાવનારી કંપનીઓય છાપામાં એક્સિડેન્ટવાળા ફોટા સાથે છાપામાં એડ આપે છે, ‘જુઓ સાહેબો, માણ્ણસ મડી જાય છે, પણ અમારા હેલ્મેટને ઘસરકોય પડતો નથી.’
કેવી બીકો લાગે આવું સાંભળીને? કંટાળીને મેં નવો નુસખો કાઢ્યો. હું પોતે ન કંટાળું, એ માટે દરેક નવા ગ્રાહકે નવી સ્ટોરી કહું, ‘ખાસ તો કાંઈ નહોતું, પણ જગન્નાથજીના મંદિરે છોકરાઓને હાથી બતાવવા લઈ ગયો. એ લોકો રાજી થાય એટલા માટે એક હાથીની સૂંઢ ઉપાડી જોઈ. એમાં ખભો ઊતરી ગયો.’


બીજી સ્ટોરીમાં, સરહદના જવાનોને હિંમત આપવા હું રાયફલ ચલાવતા શીખવા ગયો. બે-ત્રણ વખત રાયફલ ઉપાડી એમાં, યુ નો! ‘કોકને વળી એવુંય કહું કે, ભઈ,
આ તો લગ્નજીવન છે. દર વખતે તો સત્યનો જય ન થાય ને?’


દર ખબરકાઢુ વખતે જુદી જુદી સ્ટોરી કહેવાનો ફાયદો એ છે કે, એ લોકો મળે ને આપણી વાત નીકળે ત્યારે છેક સુધી નક્કી થઈ શકતું નથી કે, આપણને એક્ચ્યુઅલી થયું’તું શું? ‘અરે હોય કાંઈ? દાદુએ મને પર્સનલી આખી સ્ટોરી કીધેલી કે, સાસણગીરમાં સિંહને બદલે એક વાંદરું એમને બચકું ભરી ગયું ને ભાગવા જતા ખભો ઝાડ સાથે અથડાયો.’

તો બીજો એને ઝાટકી નાખતા કહેશે, ‘તો તમને અસલી સ્ટોરીની ખબર જ નથી. હકીકતમાં, (અવાજ નીચો કરી, વાંકા વળી, આજુબાજુ જોઈને) આ તો કોઈ મારું નામ ન દેતા, પણ એ તો પોતે ‘એક્ટિવા’ ચલાવતા જ નહોતા. પાછળ બેઠા હતા. સોરી, પણ આગળ કોણ બેઠું હતું. એ મારા મોઢેથી ના બોલાવશો ને! ભઈ એં સમજી જાઓને, બોસ!’
બસ, લોકોને છેલ્લી સ્ટોરીમાં જ રસ પડ્યો!

સિક્સર
અમદાવાદનો સી.જી. રોડ નવોનક્કોર બની રહ્યો છે.
સાહેબો, ત્યાં કમ સે કમ 5-6 પબ્લિક ટોઇલેટો મુકાવજો.

[email protected]

તમારો ઓપિનિયન પોસ્ટ કરો

લેટેસ્ટ કમેન્ટ્સ

તમારો પ્રશ્ન પોસ્ટ કરો

અનામિક ઉમેરોપ્રશ્ન ઉમેરો

લેખકને તમારો પ્રશ્ન મોકલો

અનામિક ઉમેરોપ્રશ્ન ઉમેરો
x
રદ કરો

કલમ

TOP