‘બુધવારની બપોરે’ અને ‘એન્કાઉન્ટર’ જેવી કોલમોથી જાણીતા હાસ્યકાર અશોક દવે વરિષ્ઠ હાસ્યકારોમાં સમાવિષ્ટ છે.

બોડી મસાજ

  • પ્રકાશન તારીખ30 Jan 2019
  •  

મને તેલમાલિશનો બહુ શોખ છે. કોઈને કરી આપવાનો નહીં, કરાવવાનો. દેખાવમાં લાગું છું કે નહીં, તેની તો ખબર નથી, પણ હું કોઈ ધંધાદારી માલિશવાળો નથી. ચંપીના આ શોખને કારણે મને શહેરભરના તેલમાલિશવાળાનાં બચ્ચેબચ્ચાં ઓળખે છે.


કહે છે કે, ગમે તેટલો થાક લાગ્યો હોય, બે પેગ મારવાથી અથવા બોડી મસાજ કરાવવાથી ઊતરી જાય છે. થાક અહીં ગુજરાતમાં લાગ્યો હોય ને પેગ મારવા મુંબઈ ન જવાય, પણ થાકેલા શરીર ઉપર ઘેરબેઠાં મસાજ કરાવવાથી શરીર હળવું ફુલ થઈ જાય છે.
રોજ તો પોસાય નહીં, પણ મને ચંપી કરાવવાનો ભારે


ડોડળિયો છે. નદીના પટ ઉપર કોઈ અજગર લાંબો થઈને પડ્યો હોય, એવો હેન્ડસમ જમીન પર ચત્તા સૂઈને મસાજ કરાવતા હું લાગતો હોઈશ, એવું મેં ઘણી વાર માન્યું છે.
એ વાત જુદી છે કે, મને આવો પડેલો જોઈને બધા આવું


નથી માનતા. મને હલ્યાચલ્યા વિનાનો જમીન પર ચત્તોપાટ પડેલો જોઈને ઘણા એવું પૂછી બેસે છે,‘કાઢી ક્યારે જવાના છે?’

  • સિક્સર
    મુખ્યમંત્રી શ્રી વિજય રૂપાણી કાઠિયાવાડી લહેજામાં ઇંગ્લિશ બોલે છે, એનો એક જ ઉપાય છે, ‘ઇંગ્લિશ લહેજામાં આપણું કાઠિયાવાડી બોલવા માંડે.’
    હા, પણ ‘હાંકે રાખો’ને ઇંગ્લિશમાં કેવી રીતે બોલશે?

મારી માન્યતા શહેનશાહી હોય. પર્શિયન કાર્પેટ ઉપર લાંબા થઈને ખુલ્લા બદને પડ્યો પડ્યો હું માલિશ કરાવતો હોઉં, ત્યારે લુધિયાણાના મહારાજાધિરાજ એમના જનાનખાના(રાણીવાસ)માં બે ઘડી નહાવા-ધોવા આવ્યા હોય, એવું મનોહર અને તનોહર દૃષ્ય લાગે. જોકે, કબૂલાત એટલી પણ કરી લઉં કે, કોઈ પુરુષ માણસ મને અડકે, એ આજેય ગમતું નથી અને મસાજ કરી આપવા માટે આપણી પાસે શોભે એવી સ્ત્રીઓ મળતી નથી. ભારતમાં આ જ અછતને લીધે મસાજકલાનો વિકાસ થઈ શક્યો નથી, એ કેટલા દુ:ખની વાત છે! પેલા ફિલ્મી ગીત જેવું મારું સર ચકરાતું નથી કે નથી મારું દિલ ડૂબી જતું, પણ આવા રઇસી શોખ પાળવા હોય તો થાઇલેન્ડ જવું પડે.


આ થાઇલેન્ડ પરથી યાદ આવ્યું. અમારી સાથે મુંબઈનો એક સ્ટેજ આર્ટિસ્ટ પાલેકર હતો. (અટક બદલી છે.) એ મુંબઈથી ફ્લાઇટમાં રઘવાયો થતો હતો. ફ્લાઇટમાંય બબ્બે મિનિટે મને ધીમા છપછપ અવાજે કહે, ‘એ ડાવે... (મારી અટકનો ઉચ્ચાર એ આવો કરતો હતો.) ડાવે, સુનના. વહાં બેંગકોક મેં મસાજ બો’ત મસ્ત હોતા હે. લડકિયાં કરતી હૈ. તૂ ક્યૂં ના... ના... ના... ના... બોલે જા રહા હે? ચલના, યાર!’
સૌજન્ય ખાતર આગળની ઘણી ઘટનાઓ કાપી નાખી. સ્ટોરીના સનસનાટીભર્યા એન્ડની વાત કરું.


બેંગકોકમાં એને કંપની આપવા અમારામાંથી તો કોઈ સાથે ન ગયું અને કોઈ સાથે નહોતું એનો લાભ લઈને એ કોઈ સસ્તા પાર્લરમાં ગયો. મસાજ કરી આપનારી 6-7 થાઈ છોકરીઓ એને બતાવવામાં આવી. રાજા નળ દમયંતિ સ્વયંવરમાં પધાર્યા હોય એમ પાલેકરે એક સુંદર છોકરી પસંદ કરી. નાનકડા રૂમમાં જઈને ખુશ થતો મસાજટોવેલ પહેર્યો ને રાહ જોતો આંખ મીંચીને ઊંધો સૂઈ ગયો. ત્યાં જ એના બરડા પર ભારેભરખમ બે વિરાટકાય પંજા મુકાયા.


એ ફૌલાદી પંજા કોઈ સાડા છ ફૂટનો ઉઘાડો ટુવાલ પહેરેલા હબસીના હતા. આટલા પૈસામાં તો આવું જ આવે ને? કાળિયાએ ભાડા પ્રમાણે પાલેકરનો 30 મિનિટ સમાજ કર્યો. થાઇલેન્ડથી પાછા આવ્યાના ચોથા મહિના સુધી પાલેકરના ફોન આવતા રહ્યા, ‘ડાવે, અભી ભી પૂરા બાડી દુખ રહા હૈ. યાર, મર જાના લેકિન થાઇલેન્ડ મેં મસાજ મત કરવાના.’


કેટલાક તો શરીર દુખવાને કારણે માલિશ કરાવવા બેસી, આઇ મીન સૂઈ જાય છે. હું એમને કોઈ તગડા હાથે માલિશ કરાવી આવવાની સલાહ આપતો હોઉં છું. આમાં ખાસ કાંઈ કરવાનું હોતું નથી (આપણે.) સફેદ ટુવાલ વીંટાળીને કાર્પેટ પર ઊંધા સૂઈ જવાનું. ચંપીવાળો આપણી પીઠ ઉપર ઘોડો થઈને બેસી જાય અને ફરસાણની દુકાને મહારાજ લાકડાના પાટિયા ઉપર પૂરા વજનથી ચણાના લોટનો લૂવો હાથના પંજાથી પૂરું વજન ઘસીને ફાફડા ઉતારતો હોય, એમ ઉસ્તાદ આપણા તેલવાળા બરડા ઉપર વારાફરતી બંને હાથ, રસોડાની લાદી ધોવાની હોય એમ ઘસતો જાય. એ પોતાની પાસે ઓલિવ તેલની બાટલી રાખે. એમાં પાછા એના હાથ પછાડીને આપણા બરડા ઉપર ભેદી અવાજોના સટાકા બોલાવતો જાય, એની તો લજ્જત કંઈ ઓર છે.


ભરચક યુવાની અમે ખાડિયામાં ગુજારી છે. સમી સાંજે પોળને નાકે ઊભા રહીને રોજ ચક્ષુપૂજનો કર્યા પછી રાત્રે માણેકચોક ફાફડા અને ચા પીવા જવાનો ક્રમ હોય. રાત્રે ફુવારા જઈને સેન્ટ્રલ સિનેમાની સામેની બંધ દુકાનોના ઓટલે લૂંગીવાળા તેલમાલિશવાળા બેઠા હોય. ગ્રાહકને ઊંધો સુવડાવ્યો હોય ને એના બોડી ઉપર માલિશવાળો હથેળીઓના શક્તિશાળી પ્રહારો વડે ધબાધબ્બ બોલાવતો હોય, એ અમારા માટે મનપસંદ રિધમ હતી. કહે છે કે, એક વાર બોડી મસાજ કરાવો, પછી એની આદત પડી જાય છે. રોજ કરાવવી પડે. શરીર હળવું ફુલ થઈ જાય, એ વાતેય સાચી.


ભલે એ જમાનામાં આઠ-આઠ આનામાં (અડધો રૂપિયો) પેલો ચંપી કરી આપતો, પણ એય રોજ તો મોંઘું પડે ને? પૈસા બચાવવા મેં તેલમાલિશવાળાને બે-ચાર વાર ઓફર કરી જોઈ હતી કે, 50 ટકા ડિસ્કાઉન્ટ આપે તો આપણે બંને વારાફરતી એકબીજાની ચંપી કરી આપીએ, હિસાબ બરાબર! એ ખાસ કાંઈ સમજ્યો નહીં, એમાં વાત પડતી મુકાઈ.


આખરે એક કાળોભઠ્ઠ તેલમાલિશવાળો મળી ગયો. હાઇટ-બોડી વેસ્ટ ઇન્ડિઝથી લઈ આવ્યો હશે. મારા ઘરમાં બેડરૂમમાં એક ચટ્ટાઈ પર ઊંધો સુવડાવ્યો. મારા શરીર પર એણે કોઈ તેલ ચોપડ્યું, મોઢા ઉપર પણ...
‘સા’બ, આજ ઘર મેં કોઈ નહીં હૈ? આજ આપ અકેલે?’


ઘરના બધા સાંજે આવવાના હતા, એ પણ મેં એને કીધું.
કોઈ 3-4 કલાક પછી હું ભાનમાં આવ્યો ને બાઘા બનીને ચારે તરફ જોયું તો ઉપડે નહીં, એ ચીજોને બાદ કરતાં તમામ ઘરવખરી એ ખાલી કરી ગયો હતો. આટલી મોંઘી તેલમાલિશ તો લુધિયાણાના મહારાજાધિરાજે પણ કરાવી નહીં હોય!
હું રોજ રાત્રે હાથમાં સરસિયાના તેલની બાટલી લઈને, ‘માલિશ, તેલમાલિશ, ચંપીઈઈઈ’ બોલતો બોલતો પાનકોર નાકાની દુકાનોના ઓટલે જવાનો છું!
[email protected]

તમારો ઓપિનિયન પોસ્ટ કરો

લેટેસ્ટ કમેન્ટ્સ

તમારો પ્રશ્ન પોસ્ટ કરો

અનામિક ઉમેરોપ્રશ્ન ઉમેરો

લેખકને તમારો પ્રશ્ન મોકલો

અનામિક ઉમેરોપ્રશ્ન ઉમેરો
x
રદ કરો

કલમ

TOP