હસાયરામ:પિસ્ટન, પ્રશાંત અને પાઉડર

12 દિવસ પહેલાલેખક: સાંઈરામ દવે
  • કૉપી લિંક

અરીસો સૌને ગમે છે તો પણ આજ સુધી કોઈ રાજકીય પાર્ટીએ એને ચૂંટણી ચિહ્ન તરીકે કેમ નહીં રાખ્યો હોય? જેવા છે એવા વરતાય આવવાની બીકે...?

પિસ્તાલીસ વરસે હું અરીસો સામે ઊભો રહું છું ત્યારે મારા કેટલાક ઉટપટાંગ પરાક્રમો અરીસામાં મને સ્પષ્ટ દેખાય છે. 1993ની સાલમાં કોલેજની પિકનિક માટે ભાઈબંધ સુનીલનું લ્યુના ભાડે માગેલું. ગોંડલથી રાજકોટ જતા ઓઇલ નખાવાનું ભૂલ્યો અને લ્યુનાનો પિસ્ટન ચોંટાડી દીધો’તો. મેં ભાઈબંધને પાંચ હજારનો ધુંબો આપેલો. અત્રે નોંધનીય છે કે એ મેં આપેલો પ્રથમ ને અંતિમ ધુંબો હતો. એ પછી આજીવન મેં જ ધુંબા ખાધેલા છે.

મને દી’માં ત્રણ વાર નહાવાની ટેવ અને ખાવાની પણ...! નાહીને તરત જ આખા ડીલે ‘પાઉડરાભિષેક’ની પણ આદત ખરી. ટ્રાવેલિંગમાં પાઉડર ન હોય તો હું નહાવાનું ટાળુ...! (એટલે કે થોડી વાર માટે લ્યા...) 1999ની સાલ કારકિર્દીની હજી શરૂઆત હતી. રાજકોટમાં ડાયરો હતો. સુનીલનું ઘર બાજુમાં હતું એટલે ગોંડલથી રાજકોટ ગાડી લઈને પહોંચી ગયો. ગરમ પાણીએ નાહ્યા બાદ સુનીલે બંધ ઓરડામાં પાઉડરનો ડબ્બો આપ્યો. સુનીલ સાથે વાતો કરતાં-કરતાં આખા ડીલ પર પાઉડર છાંટતો ગયો. એમાં ‘ટક’ કરીને અવાજ આવ્યો. જે પહેલાં તો મને સમજાયો નહીં પણ અડધી મિનિટમાં જ આખું ગંજી પાઉડરથી ભરાઈ ગયું. પાઉડરના ડબ્બાનું ઢાંકણું જરા વધુ પ્રેશર આવતાં સ્વચ્છંદી બનીને વિહાર કરી ગયું.

આખા વરસનો પાઉડર એક સાથે છંટાઈ ગયો. જેવું ગંજી કાઢ્યું ત્યાં તો આખા રૂમમાં સફેદ ભભૂત છાંટી હોય એવું વાતાવરણ થઇ ગયું. પ્રોગ્રામ શરૂ કરવાનો હોવાથી બીજી વાર નહાવાનો સમય નહોતો. ફટાફટ ગંજી બદલાવ્યું. ઝડપથી ચાલવા જતાં મારી જ છાતી પરથી પડેલા પાઉડર પર હું જ ભફાંગ કરતો લપટ્યો. ગુસ્સો તો બહુ આવ્યો પણ આખી ઘટનામાં મારા સિવાય કોઈનો વાંક હતો નહી, તેથી ઝટપટ સ્ટેજ સુધી પહોંચ્યો. બધા પોતાની આળસ ખંખેરે; મેં રોમરોમમાંથી પાઉડર ખંખેરી પ્રસ્થાન કર્યું. સ્ટેજ પર અંતિમ ઘટના ઘટી. મારા સન્માનનો હાર પહેરવા ઊભો થયો ત્યારે મારા જમણા પગની ઘૂંટી પાસેથી પાઉડરના ડબ્બાનું ઢાંકણું ચોઈણીમાંથી નીકળ્યું. બોલો લ્યો! મારા પાઉડરાભિષેકની ચાડી ખાતું એ નફ્ફટ ઢાંકણું ગુપ્ત માર્ગે મંચ સુધી કેવી રીતે આવ્યું? કોઈને ખબર ન પડે એમ એ ઢાંકણું મેં ગજવામાં મૂકી દીધું. એ ડાયરામાં આખી રાત મારામાંથી પાઉડરની સુગંધ સાથી કલાકારોએ પણ અનુભવી હતી. સુનીલ સાથે ત્રીસ વરસની જીગરી ભાઈબંધી અકબંધ છે. હજી સુનીલને ઘરે જાઉં છું પણ ખરા, નહાવું છું પણ ખરા, બસ સુનીલનો પાઉડર નથી અડતો...!

સુનીલ સાથે જોડાયેલો હજુ એક જોખમી પ્રસંગ યાદ આવે છે. 2001માં દિપાલી સાથે મારાં લગ્ન થયાં. મારા લગ્ન વિશે બહુ લખતો નથી કારણ આ હાસ્યની કોલમ છે. કોઈના પર્સનલ દુઃખ લખવાની અહીં મને તંત્રી તરફથી પરવાનગી નથી. લગ્ન પછી તરત જ હનિમૂન પર જવાની અમને બહુ હોંશ નહોતી. (સાચું કહું તો બજેટને લીધે). અત્રે નોંધનીય છે કે મારા એક મિત્રની વાઈફે લગ્નના છ મહિના પછી ડિવોર્સ એટલે લીધેલા કે ‘આ મને રોજ ફરવા નથી લઇ જતો...!’ બોલો, હવે રોજ ફરવા તો પાળેલાં કૂતરાંને લઈ જવાના હોય. ક્યો બાપ તેની દીકરીને 365 દિવસ સાંજે ફરવા લઈ જાય છે? પિયરમાં જે પ્રાપ્ત ન થઈ હોય એવી અવાસ્તવિક માગણીઓથી કેટલાંયનાં લગ્નજીવન ટલ્લે ચડ્યાં છે.

ખેર ! મારી પત્નીને લઇ હું ગોંડલથી રાજકોટ સુનીલના ઘરે આવ્યો. ઘરે રાત રોકાયાં. નાહ્યા બાદ પાઉડરના ડબ્બાને જૂના અનુભવોના આધારે ન સ્પર્શ્યો.

2001માં ડ્રેસિંગ ટેબલનો જન્મ લગભગ ઘરોમાં થઈ ચૂક્યો હતો. પરંતુ અત્યારે પ્રાપ્ય હોય છે એવાં સ્પ્રે ત્યારે માર્કેટમાં ન હતાં. લગ્ન વખતે એકાદ મોંઘા સ્પ્રેની બોટલ કબાટમાં રહેતી. સુનીલના ડ્રેસિંગ પરથી એક લાલ કલરનું સ્પ્રે મેં ઉપાડ્યું અને ગીત ગાતાં ગાતાં બંને બગલમાં છાંટ્યું. ત્યાં તો ચીસ નીકળી ગઈ. ‘ઓય મા... સુનીયા...! ઉપર આવ...!’ કરતો હું શેટી પર ફસડાઈને બેસી ગયો. બગલમાં કાળી બળતરા થતી હતી. સુનીલ રૂમમાં આવતાવેંત પરિસ્થિતિ પામી ગયો. ‘પ્રશાંતિયા... આ રિલીફ સ્પ્રે છે. બોડી સ્પ્રે નથી...! દુખાવા ટાણે છાંટવાનું સ્પ્રે તેં ફરવા ટાણે છાંટી લીધું છે, હવે ફરી નાહી લે..!’

સુનીલનાં આજ્ઞાર્થ વાક્યોથી હું ફરી બાથરૂમ તરફ દોડ્યો. મેં બંને બગલોને ફરી નવડાવી. એક બગલ પર આશરે ચૌદ જેટલાં ઠંડાં પાણીનાં ડબલાં રેડ્યાં ત્યારે પેલા રિલીફ સ્પ્રેની તમતમાટી શાંત થઈ. થોડો હાશકારો થયો. સુનીલને વિનંતી કરેલી કે ‘દિપાલી નીચેના રૂમમાં છે એને કહેતો નહીં, પાંચસો રૂપિયા આપીશ!’ પણ જીગરજાન ભાઈબંધો આદિકાળથી અળવીતરા હોય છે. મારા પાંચસો લઈને સુનીલે રિલીફ સ્પ્રેવાળી વાત બધાને કહી દીધી.

બધાં ખડખડાટ હસી પડ્યાં. કોઈ પણ માણસના ખભા મજબૂત હોય તો તેણે ઘણુંબધું સહન કરેલું છે એમ કહેવાય. જ્યારે હું તો એમ પણ કહી શકું કે મારી બંને બગલે પણ ઘણું સહન કરેલું છે. ઝાઝા ભાગે જીવનમાં ભયંકર તાવ વખતે થર્મોમીટર પકડવા સિવાય બગલે બીજું કશું કામ નથી કર્યું હોતું. નાનપણમાં બગલમાં હાથ ભરાવીને એક વિશિષ્ટ પ્રકારનો ધ્વનિ પેદા કરવાની કળા પણ હવે મૃતપ્રાય: છે.

આ ગોઝારી ઘટના પછી સુનીલના ઘરનાં પાઉડર-સ્પ્રે ન અડવાની મેં આજીવન પ્રતિજ્ઞા લીધી છે. જોકે આ પ્રતિજ્ઞા મનોમન લીધી ત્યારે ક્યાંય વાદળાં, હવા ને પંખીઓ થંભી નથી ગયાં. ભીષ્મ પ્રતિજ્ઞા વખતે છે જગત ક્ષણભર સ્તંભી ગયું હતું એ જ જગત આ ‘હાસ્ય પ્રતિજ્ઞા’ સાંભળી બે ઘડી ખડખડાટ હસી જરૂર ગયું હશે. હવે જ્યારે કોઈ સ્પ્રે હાથમાં લઉં છું ત્યારે પહેલાં હાથ પર છાંટું છું. બળે નહીં તો જ એ સ્પ્રેને બગલ સુધી પહોંચાડું છું. જીવનના સાવ સાચૂકલા પ્રસંગોની રીવાઇન્ડ કોપી સાંભળી અરીસો પણ ખડખડાટ હસી પડ્યો છે. આવી ઘટનાઓની ફલશ્રુતિ એ થઈ કે દિપાલીએ ઘરમાં રીલીફ સ્પ્રે છેલ્લાં વીસ વર્ષમાં ન ખરીદ્યું અને પાઉડરના નવા ડબ્બાના ઢાંકણાને ટેપથી પહેલાં ફિક્સ કર્યા બાદ જ મને સુપ્રત કરવામાં આવે છે. મને સુધારવાની જગ્યાએ મારા પરિવારજનો મારી આજુબાજુની પરિસ્થિતિ સુધારે છે. સૌનો ભગવાન છે ને! ⬛

અન્ય સમાચારો પણ છે...