તમારા શહેરના લેટેસ્ટ સમાચાર અને ફ્રી ઈ-પેપર મેળવો

ડાઉનલોડ કરો

માય સ્પેસ:ઈસ દેશ કો રખના મેરે બચ્ચોં સંભાલ કે...

કાજલ ઓઝા વૈદ્ય23 દિવસ પહેલા
  • કૉપી લિંક
  • આપણા દેશની સિસ્ટમ અને સત્તા બદલવા માટે યુવાનોની જરૂર પડશે. માતા-પિતા, શિક્ષકો અને પ્રોફેસર્સની ફરજ છે કે એ આ દેશના યુવાનને પોતાના મતઅધિકાર વિશે જાગૃત કરે

આ લગાતાર બીજું વર્ષ છે, આપણે ઉત્સવો ઊજવ્યા વગર, એકઠા થયા વગર જીવી રહ્યા છીએ... અષાઢી બીજની રથયાત્રા, એ દિવસે પડતો ઝરમર વરસાદ, મગનો પ્રસાદ અને ટ્રકની વણઝાર તો જાણે નવી પેઢી માટે ઈતિહાસ બની જશે. કૃષ્ણ, બલરામ અને બહેન સુભદ્રા નગરયાત્રાએ નીકળે, સહુ એને આનંદથી વધાવે... એ વાત હજારો વર્ષ પહેલાંની કથા હોય તો પણ કેટલી રોચક અને રસપ્રદ છે ! વીર વિક્રમ પણ નગરયાત્રાએ નીકળતા અને પોતાની પ્રજાનાં સુખ-દુઃખ જાણવાનો પ્રયાસ કરતા, એવી કથા આપણે સાંભળી છે. બાદશાહ અકબર અને કવિ કલાપી પણ છૂપા વેશે પોતાની પ્રજાને મળવા જતા. કવિ કલાપી-રાજા સૂરસિંહજી તખ્તસિંહજી ગોહેલની રચના ‘ગ્રામ માતા’ આવી જ એક નગરચર્યામાંથી જન્મેલી કવિતા છે. રાજા અને પ્રજા વચ્ચે એક અતૂટ સંબંધ છે. મહાભારતમાં એક રાજા કેવો હોવો જોઈએ એ વિશે બાણશૈયા પર સૂતેલા ભીષ્મ થનાર રાજા યુધિષ્ઠિરને જ્ઞાન આપે છે... મૃત્યુ પામી રહેલા રાવણ પાસે રાજનીતિ શીખવા સ્વયં રામ પોતાના ભાઈ લક્ષ્મણને મોકલે છે. સંસ્કૃત સાહિત્યનાં ઉત્તમ વાક્યોમાં એક, ‘યથા રાજા તથા પ્રજા’ છે, જેનો અર્થ છે કે જેવો રાજા તેવી જ એની પ્રજા હોય છે ! આપણે બધા જાણીએ છીએ કે, ભારતની આઝાદી પછી જે લોકોએ સ્વતંત્ર ભારતની બાગડોર સંભાળી એમને ‘રાજા’ને બદલે ‘પ્રધાન’ અથવા ‘નેતા’ ની ઓળખ આપવામાં આવી. અંગ્રેજોએ ભારત જે સ્થિતિમાં પાછું સોંપ્યું એ પછી કદાચ દેશની હાલમડોલમ થતી નૌકાને સંભાળતાં થોડાં વર્ષ વીતે એ આપણે સમજી શકીએ, પરંતુ આઝાદીના સાત દાયકા કરતાં વધારે સમય પછી પણ આપણું અર્થતંત્ર, ન્યાયતંત્ર કે પોલીસતંત્ર પ્રજાલક્ષી નથી એ સાચે જ દુઃખની વાત છે. ગુલઝારસાહેબની ફિલ્મ ‘આંધી’ માં (ગાંધીમાંથી જી કાઢી નાખો તો...) એમણે લખેલું એક ગીત ‘યે પાંચ સાલોં કા લેને હિસાબ આયે હૈ...’ આજે, 46 વર્ષ પછી પણ એટલું જ સાચું છે. ગુજરાતમાં જ્યારે ‘ઈલેક્શન ઈન ધ એર’ છે ત્યારે આપણે બધાં આપણા હાથમાં રહેલાં શસ્ત્રને સાચી રીતે વાપરતા શીખવું પડશે. આપણે વોટર તરીકે બહુ નબળાં મનનાં છીએ. પડોશી કોને વોટ આપે છે કે પતિ/પત્ની કોને વોટ આપે છે એના ઉપર આપણા નિર્ણયનો આધાર કેવી રીતે હોઈ શકે? બપોરે તાપમાં જઈને લાઈનમાં કોણ ઊભું રહે? અમારું વોટર કાર્ડ નથી, અમને અમારું સેન્ટર ખબર નથી કે પછી એવું કોણ છે જેને વોટ આપીને આપણો ઉદ્ધાર થવાનો છે-બધાં સરખા છે, મને કંટાળો આવે છે જેવાં અનેક બહાના હેઠળ આપણે વોટિંગ કરતા નથી... ખાસ કરીને, ઉચ્ચ મધ્યમવર્ગ અને કમ્ફર્ટ ઝોનમાં જીવતા લોકો વોટિંગ કરવાનું ટાળે છે. આવાં નકામા બહાનાંને લીધે જે લોકો વોટિંગ નથી કરતા એમનાં નામ અને આઈડી ક્યારેક ખોટી રીતે વપરાય છે અથવા બાતલ જાય છે. જે ભણેલા-ગણેલા સમજદાર અને દેશ-દુનિયાની પરિસ્થિતિ સમજી શકતા લોકો વોટિંગ નથી કરતા એ દેશના ગુનેગાર છે કારણ કે, એમનો મત મહત્ત્વનો, સમજદારીભર્યો છે, પરંતુ એ વોટિંગ નથી કરતા અને ઓછું ભણેલા, ગરીબ અને અણસમજુ લોકોને ખરીદીને, લલચાવીને કે ખોટાં વચનો આપીને વોટ બટોરવામાં આવે છે. આને કારણે એક ખોટી સિસ્ટમ, ખોટી ડિઝાઈન ટકી જાય છે. મૂર્ખાઓના બોલવાથી જેટલું નુકસાન નથી થતું, એટલું નુકસાન સમજદાર અને ભણેલાનાં મૌનથી થાય છે. આપણને બધાને પરિસ્થિતિ સામે વાંધો છે. આપણે ભરપેટ ફરિયાદ કરીએ છીએ, પણ પરિસ્થિતિ બદલવા માટે જે કરવું પડે એ કોઈની તૈયારી નથી. એવા કેટલાય લોકો હશે જેમના વોટર કાર્ડ નથી, જૂનું એડ્રેસ હશે કે ઘરમાં અઢાર વર્ષનાં થઈ ગયેલાં બાળકોનાં વોટર કાર્ડ કઢાવવાની એમણે તસદી નહીં લીધી હોય! અત્યારે એવું માનવામાં આવે છે કે (2020 સુધીમાં) ભારતમાં 34.33 ટકા વસ્તી યુવાનોની છે. આ 34 ટકામાંથી કેટલા યુવાનો વોટર કાર્ડ ધરાવે છે? કદાચ, વોટર કાર્ડ હોય તો પણ કેટલા યુવાનો વોટ આપવા જશે? જાણીતા અંગ્રેજી અખબારના એક સર્વે પ્રમાણે 78.08 ટકા યુવાનોએ વોટ આપવા જવાની ના પાડી છે જેનાં કારણોમાં આળસ, કંટાળો, દેશમાં ચાલી રહેલી રાજનીતિક પરિસ્થિતિ વિશે અણગમો, નેતાઓ વિશેનો અનાદર અને સિસ્ટમ સામેનો આક્રોશ છે. આ બધા યુવાનો સાચા છે, એમ માની લઈએ તો પણ સિસ્ટમ અને સત્તા બદલવા માટે એમની જરૂર પડશે. માતા-પિતા, શિક્ષકો અને પ્રોફેસર્સની ફરજ છે કે એ આ દેશના યુવાનને પોતાના મતઅધિકાર વિશે જાગૃત કરે. મીડિયાએ, ખાસ કરીને સોશિયલ મીડિયામાં એક્ટિવ ઈન્ફ્લુએન્સર્સ પણ આ વિશે જવાબદારી લઈને માત્ર પ્રોડક્ટ વેચવાને બદલે પેટ્રિઓટિક (દેશ પ્રેમને લગતી) પોસ્ટ મૂકે એ જરૂરી છે. પોતાના વિસ્તારમાં કેટલા મતદારો/ઉમેદવારો છે, એ ઉમેદવારનું બેકગ્રાઉન્ડ શું છે, એમણે જે-તે વિસ્તાર માટે શું કામ કર્યું છે, એ કઈ પાર્ટીના છે... થી શરૂ કરીને પોતાના વિસ્તારમાં કઈ કામગીરીની જરૂરિયાત છે, શું થવું જોઈએ અને એ માટે કયો ઉમેદવાર યોગ્ય છે... આવી કોઈ વિગતો નવી પેઢીના મતદારો પાસે નથી. ફિલ્મસ્ટાર્સનાં લફરાં કે સોશિયલ મીડિયાનાં રિલ્સ, પોસ્ટ અને ઓનલાઈન શોપિંગને આખો દિવસ મચડતાં રહેતા આ યુવાનોને મતદાર બનાવવાની ફરજ એ લોકોની છે જે લોકો એમના વિચારો પર અસર કરે છે. આવી રહેલા ઈલેક્શનમાં જો ગુજરાતમાં 2.30 કરોડ યુવા વોટર્સને આપણે પોલિંગ બુથ સુધી નહીં લાવી શકીએ તો આવનારાં વર્ષોમાં આ દેશ કોના હાથમાં જવો જોઈએ એ વિશેના નિર્ણયની ફરિયાદ કરવાનો અધિકાર ખોઈ બેસીશું.⬛ kaajalozavaidya@gmail.com

અન્ય સમાચારો પણ છે...