અજવાળાનો ઓટોગ્રાફ:પગ ગુમાવીને કોઈ પગભર થાય, એ તમને નહી સમજાય

ડૉ. નિમિત્ત ઓઝાએક મહિનો પહેલા
  • કૉપી લિંક

આપગ તો હવે કાપવો પડશે ને! યાર, હવે પોલીસ ઓફિસર નહીં બની શકું.’ 2015માં થયેલા એક રોડ એક્સિડન્ટ બાદ પોતાના ઈજાગ્રસ્ત પગની હાલત જોઈને સંપૂર્ણ સભાનાવસ્થામાં બોલાયેલા આ શબ્દો છે સિદ્ધાર્થ ત્રિવેદીના. એ કોણ? હું એમને કેવી રીતે ઓળખું છું? અને પછી શું થયું? જેવા અઢળક સવાલો જો તમારા મનમાં ઉદ્્ભવતા હોય, તો ચાલો હું તમને એક શૌર્ય ગાથા સંભળાવું. એક સામાન્ય અને મધ્યમ પરિવારમાંથી આવતા એક અસાધારણ માણસે પોતાના સંજોગો અને સંઘર્ષો સામે મેળવેલા અદ્્ભુત, અદ્વિતીય અને અવિસ્મરણીય વિજયની કથા. થોડા સમય પહેલાંની વાત છે. હું એમના પરિચયમાં આવ્યો, એમના અવાજથી. એ સમયે તેઓ એક RJ (રેડિયો જોકી) હતા. એક રેડિયો સ્ટેશન પરથી પ્રસારિત થતા ‘ઈવનિંગ શો’ની જવાબદારી તેમને સોંપવામાં આવેલી. એમની વાક્છટા, ટાઈમિંગ, અવાજ, ટોનેશન્સ બધું જ પરફેક્ટ હતું. તેમના અવાજમાં રહેલી ઊર્જા, ઉત્સાહ, ઉમંગ અને હાસ્ય દ્વારા તેઓ શ્રોતાને પોતાના વશમાં કરી લેતા, પણ એમની જે ‘સ્પેશિયલ ક્વોલિટી’ મને બાંધી રાખતી, એ હતી તેમની સેન્સ ઓફ હ્યુમર. એ વખતે બસ એટલી જ ખબર હતી કે મને તેમનું કામ ગમે છે. તેમની રમૂજ, પ્રેન્ક-કોલ્સ, ટીખળ કે અટકચાળા મનોરંજક અને હાસ્યપ્રદ હતાં. થોડા સમય પછી રેડિયો પરથી તેમનો અવાજ ગાયબ થઈ ગયો. ઈવનિંગ શોમાં તેમનું સ્થાન એક બીજા RJએ લીધું. હું એમના અવાજ અને રમૂજને મિસ કરતો. મારા જેવા અનેક શ્રોતાઓને ખડખડાટ હસાવવા બદલ મારે તેમને અભિનંદન આપવા’તા. એક વિનંતી કરવી’તી કે યાર પ્લીઝ, રેડિયો પર પાછા આવી જાવ. પણ તે સમયે ન તો એટલો પરિચય હતો, ન તો નિકટતા. મનગમતા અને પ્રિય RJ Sidનો એ અવાજ ભુલાતો ગયો. એક દિવસ અચાનક મારા સોશિયલ મીડિયા હેન્ડલ પર Sidનો મેસેજ આવ્યો. ‘સર, તમારી સાથે વાત કરવી છે.’ તરત અમે નંબર્સ એક્સચેન્જ કર્યા. મોડી રાત્રે એમનો ફોન આવ્યો. મેં પૂછ્યું, ‘રેડિયો કેમ છોડી દીધો?’ તેમણે કહ્યું, ‘હું સ્ટેન્ડ-અપ કોમેડી શરૂ કરી રહ્યો છું અને મારા સૌથી પહેલા શોમાં મારે તમને ઈન્વાઈટ કરવા છે.’ 13 ઓગસ્ટ, રવિવાર. એ દિવસે અમદાવાદમાં જ હોવા છતાં, હું એમના સ્ટેન્ડ-અપ કોમેડી પ્રીમિયરમાં પહોંચી ન શક્યો. 16 ઓગસ્ટ, મંગળવારે સાવ જ અનાયાસે એમનો એક ફોટો મારી નજરમાં આવ્યો અને...એ રાત્રે હું સૂઈ ન શક્યો. એ ફોટામાં તેઓ એક Artificial Limb (કૃત્રિમ પગ) સાથે પોતાની ઓરિજિનલ સ્માઈલ અને દેશભક્તિ દર્શાવતા એક રાષ્ટ્રધ્વજ પકડીને ઊભા હતા. એ પિક્ચરના કેપ્શનમાં તેમણે લખેલું, ‘આઝાદી એક માનસિકતા છે. જ્યાં સુધી જાત વિશેની એ માનસિકતા નહીં બદલાય, કશું જ નહીં બદલાય.’ એમના પગ વિશેની હકીકત જાણીને મારા પગ તળેથી જમીન સરકવા લાગી. હસતો-હસાવતો, રમૂજ કરતો અને અનેક ગુજરાતીઓના ચહેરા પર હાસ્ય લઈ આવતો આ અવાજ કેટલી બધી પીડામાંથી પસાર થયો હશે? એ વિચારે મારી ઊંઘ ઉડાડી દીધી. જગતને હસાવવા નીકળવું હોય, તો યાત્રામાં ખૂબ બધી પીડા સાથે રાખવી એવું ક્યાંક વાંચેલું તો ખરું, પણ આવું જોયું તો પહેલીવાર જ. ફોટામાં એમના ચહેરા પર એક વિજયી સ્મિત હતું. નિયતિ, પડકારો અને વિપરીત સંજોગોને પરાસ્ત કરીને પગભર થયાનો વિજય-ધ્વજ લહેરાવતા હોય, એવો આનંદ એમના ચહેરા પર હતો. અને ત્યારે મને રિયલાઈઝ થયું કે આ માણસ બહુ દૂર સુધી જશે. દુઃખ, દુર્ઘટના અને યાતના જેમનું કાંઈ ન બગાડી શકી, એમની વિજય યાત્રાને કોણ અટકાવી શકે? તેમને પોલીસ ઓફિસર બનવું’તું, પણ એક માર્ગ અકસ્માતે તેમના બધા જ ફ્યુચર પ્લાન્સ ફોર્મેટ કરી નાંખ્યા. એ ગોઝારા અકસ્માતમાં તેમણે એક પગ ગુમાવ્યો અને કેટલું બધું મેળવી લીધું! ડાયપર બદલી આપનારા, સતત સાથે રહીને હિંમત આપનારા અને પ્રોસ્થેટિક લેગ માટે છ લાખ જેવી માતબર રકમ એકઠી કરનારા મિત્રો. જેના પ્રેમ અને વિશ્વાસના સહારે દુનિયા જીતી શકાય એવી પત્ની. મક્કમ મનોબળ. કશુંક કરી દેખાડવાની તીવ્ર ઝંખના. હિંમત. આશાવાદ અને આવું તો કેટલુંય. પણ આ દુર્ઘટના પછી કુદરત દ્વારા તેમને મળેલી સૌથી મોટી ભેટ હતી ‘આગ.’ બિચારા કે બાપડા થયા વગર સ્વબળે ઊભા રહેવાની આગ. જગતની સહાનુભૂતિને લાત મારીને ખુદ્દારીથી જીવવાની આગ. પોતાની પ્રતિભા, મહેનત અને પ્રામાણિકતાના દમ પર આગળ વધવાની આગ. આ એ જ આગ હતી જે એમને દઝાડી રહી હતી અને જગતને હસાવી રહી હતી. હવે પછીનો ફકરો હું ખુરશી પરથી ઊભા થઈને લખું છું. એટલા માટે નહીં કારણ કે બધું જ જાણતા હોવા છતાં દિપાલીએ લગ્ન માટે હા પાડી. પણ એટલા માટે કારણ કે સિદ્ધાર્થનો આ પ્રોસ્થેટિક લેગ, દિપાલી માટે તો કોઈ abnormality છે જ નહીં. દિપાલી કહે છે, ‘સમસ્યા એના પગમાં નહીં, આપણી માનસિકતામાં હોય છે અને એ વિચારસરણી જ તો બદલવાની છે.’ ક્યા બાત! Sid કહે છે, ‘દિપાલી મારી કરોડરજ્જુ છે.’ અને દિપાલી કહે છે, ‘Sid મારું અભિમાન છે.’ તો કોણ કહે છે કે આ જગતમાં પીડાને પરાસ્ત નથી કરી શકાતી? એક પથ્થર તો તબિયત સે ઉછાલો યારોં. એક પગ ગુમાવી દીધાના બદલામાં સિદ્ધાર્થે ઘણું બધું મેળવી લીધું છે. પ્રેમ, ઓળખ, લોક-ચાહના, ખ્યાતિ, ઝનૂન અને એક સ્ટેન્ડ-અપ કોમેડિયન તરીકેની કારકિર્દી. હવે એમને સહાનુભૂતિ નથી જોઈતી. કામ જોઈએ છે. લોકોને હસાવવાનું કામ. જો કરી શકો તેમ હોવ, તો ગોઠવો તમારા શહેરમાં એમના સ્ટેન્ડ-અપ કોમેડીના શોઝ અને જુઓ કે, પગ ગુમાવીને પગભર થયેલા માણસમાં કેટલી આગ છે!⬛ vrushtiurologyclinic@yahoo.com

અન્ય સમાચારો પણ છે...