હવામાં ગોળીબાર:વિઠ્ઠલકાકાની મધુબાલા!

મન્નુ શેખચલ્લી7 દિવસ પહેલા
  • કૉપી લિંક
  • વિઠ્ઠલે કહી જ નાખ્યું, ‘યાદ છે? દસમા ધોરણની છ-માસિક પરીક્ષામાં તમે તમારી આગળની બેન્ચ ઉપર બેઠેલા એક હોશિયાર છોકરાના પેપરમાંથી ચોરી કરતાં પકડાઈ ગયેલાં?’

એક તો પોતે હાર્ટ-પેશન્ટ, એમાં વળી હાર્ટ-સ્પેશિયાલિસ્ટને દવાખાને જ વધુ એક હાર્ટએટેક આવવાની તૈયારી હતી! જી હા, અડસઠ વરસના વિઠ્ઠલભાઈ એમના ડોક્ટરને ત્યાં વેઈટિંગમાં બેઠા હતા ત્યાં જ સામેની ખુરશીમાં એક પાતળી સરખી, આછી ગુલાબી રંગની સાડીમાં શોભતી નમણી સરખી સન્નારી આવીને બેઠી. જોતાં જ વિઠ્ઠલકાકાનું દિલ એક ધબકારો ચૂકી ગયું ‘અરે, આ તો પેલી મધુબાલા! સ્કૂલમાં જોડે ભણતી હતી એ!’ હકીકતમાં એ સન્નારીનું અસલી નામ મધુમાલિની હતું, પણ એ જમાનામાંય એ હેમામાલિની કરતાં વધારે મસ્ત લાગતી હતી એટલે બધાંએ એનું નામ મધુબાલા પાડેલું. વિઠ્ઠલકાકાનું બીપી ઊંચુંનીચું થવા લાગ્યું. સાથે સાથે પોતે પણ ખુરશીમાં ઊંચાનીચા થવા લાગ્યા. ‘શું કરું? જઈને મળું કે નહીં? એ મને ઓળખશે તો ખરી ને?’ આ ત્રણ સવાલોમાંથી ત્રીજો સવાલ સૌથી મહત્ત્વનો હતો કેમ કે વિઠ્ઠલકાકાને માથે ટાલ પડી ચૂકી હતી. આંખે જાડા બાય-ફોકલ ચશ્માં આવી ગયા હતા અને વધારે પડતા તમાકુના મસાલા ખાવાને કારણે એક સાઈડની દાઢ કઢાવી નાખવાને લીધે ચહેરાનો શેપ જરા ત્રાંસો થઈ ગયો હતો. ‘એ ના ઓળખે તો શું થયું, આપણે તો ટચમાં રહેવું જ જોઈએ ને?’ એમ વિચારીને, જેવી પેલી સન્નારીની બાજુમાં બેઠેલો પેશન્ટ ઊભો થઈને અંદર ગયો કે તરત વિઠ્ઠલકાકા સન્નારીની બાજુમાં જઈને ‘ટચ’માં રહેવાનો ચાન્સ લેવા માટે ગોઠવાઈ ગયા. સહેજ હળવેથી ખોંખારો ખાઈને એણે પૂછ્યું, ‘એક્સક્યુઝ મી, પણ તમે નાનાં હતાં ત્યારે ન્યૂ વિદ્યાજ્યોતિ પ્રાથમિક અને માધ્યમિક શાળામાં ભણતાં હતાં?’ સન્નારીને સહેજ નવાઈ લાગી. વિઠ્ઠલ સામે નજર નાખતાં એના હોઠ જરીક મલક્યા, ‘હા! તમને શી રીતે ખબર?’ ‘એ છોડો. તમે…’ વિઠ્ઠલે પોતાની ખુરશી તેની નજીક સરકાવતાં નવો મમરો મૂક્યો, ‘તમે પાંચથી સાત ધોરણ ‘બ’ વર્ગમાં અને આઠથી અગિયાર ધોરણ ‘ક’ વર્ગમાં હતાં. રાઈટ?’ ‘અફ કોર્સ.’ સન્નારીના ચહેરા પર ગુલાબી ઝાકળ જેવું સ્માઈલ ઝળકી ઊઠ્યું. વિઠ્ઠલને હવે હિંમત આવી ગઈ. તેણે મમરામાં હવે સેવ ઉમેરવા માંડી. ‘પાંચમા ધોરણમાં તમે પુનિતા નામની છોકરીનો ચોટલો ઝાલીને એને બહુ મારેલી… અને છઠ્ઠા ધોરણમાં તમે ચંપક નામના છોકરાનો કંપાસ ચોરી લીધેલો એટલે સાહેબે તમને આખો દહાડો ક્લાસની બહાર ઊભાં રહેવાની સજા કરેલી… બરોબર?’ સન્નારીની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. ‘આ બધી વાતોની તમને ક્યાંથી ખબર? કોણ છો તમે?’ ‘એ છોડો. નવમા ધોરણમાં એક જિગર નામના છોકરાએ તમને આઈ લવ યુ કીધેલું તો એને તમે ત્યાં ને ત્યાં ચાર લાફા ઠોકી દીધેલા! બરોબર? અને એ જિગરીયો સ્કૂલના પ્રિન્સિપાલનો ભાણિયો થતો હતો એટલે ઊલટું તમને જ સ્કૂલમાંથી સસ્પેન્ડ કરવાની ધમકી આપેલી ત્યારે તમે કચકચાવીને પ્રિન્સિપાલના ટેબલ પર પડેલું પેપરવેઈટ ઊઠાવીને એમના માથા ઉપર છૂટું મારેલું! બરોબર?’ હવે તો પેલાં સન્નારી ખડખડાટ હસવા લાગ્યાં. વિઠ્ઠલને થયું, ‘યસ, હવે આખરી પત્તું ઊતરવાનો ટાઈમ આવી ગયો છે. તેણે કહી જ નાખ્યું, ‘યાદ છે? દસમા ધોરણની છ-માસિક પરીક્ષામાં તમે તમારી આગળની બેન્ચ ઉપર બેઠેલા એક હોશિયાર છોકરાના પેપરમાંથી ચોરી કરતાં પકડાઈ ગયેલાં?’ અચાનક સન્નારીના ચહેરાના હાવભાવ ફરી ગયા, આંખો ઝીણી થઈ ગઈ, હોઠ વંકાયા, ભ્રમરો સંકોચાઈ ગઈ. એણે વિઠ્ઠલની ટાલ તરફ આંગળી ચીંધીને કહ્યું : ‘અચ્છા… તો મને ચોરી કરતાં પકડી પાડનાર ટાલિયા માસ્તર ત્રિકમલાલ ત્રિવેદી તમે જ છો, એમ ને! વિગ પહેરો વિગ! જરાય સારા નથી લાગતા!’ વિઠ્ઠલ શું બોલે? એને બીજો હાર્ટએટેક આવતાં આવતાં રહી ગયો. ⬛ mannu41955@gmail.com

અન્ય સમાચારો પણ છે...