જીવનમાં માણેલી મજાઓ જોઉં છું,
કંઇક રંગીન પળોની સદાઓ જોઉં છું.
કદી ગમ, કદી ખુશી ને આ મનતરંગો,
સંગીન હવામાં ભળતી ફિઝાઓ જોઉં છું,
આ તો મરજીવાઓની મહેફિલ છે યારો!
કોઇને મુક્તિ તો કોઇની સજાઓ જોઉં છું.
વ્યથા, નિરાશા ને દિલાસાની આ દુનિયા,
કિન્તુ દિલના દર્દની ક્યાં દવાઓ જોઉં છું?
શબ્દના સહારે લખી છે આ ગઝલ સમતલ,
દૂરદરાઝ ક્ષિતિજ ને દિશાઓ જોઉં છું....
જન્મભૂમિની સુગંધ ખોઇ,
વાડીવનની વનરાઇ ખોઇ,
બાળપણ, યુવાનીની રમતો ખોઇ,
ખોઇ વડની વડવાઇ.
ભાવભર્યું વાતાવરણ છોડી,
દોટ મૂકી શહેરની,
કોણ સંબંધી, કોણ પડોશી કોણ સગા ને વહાલાં અહીં,
ખોયાં પ્રભાતનાં પક્ષીના કલરવ,
ખોઇ ઉત્સવોની મિજબાની,
ભાવવિહોણા શહેરમાં ભટકે,
સ્વાર્થે અટકે અહીં સૌકોઇ,
પૈસા-મોભાની દોટમાં ખોયું,
શહેરીકરણ વચ્ચે ગામડું રોયું,
ક્યારેય ન મળી...
ઝરમર ઝરમર વરસાદ નયનમાં મારા,
સપનાં નથી જોવા મારે હવે તમારા,
હૈયામાં હોળી સળગે પ્રેમ અને વાયદાની,
મહેમાન પણ ન થાશો તમે હવે મારા.
એ પ્રસંગો, મુલાકાતો ને જુઠી વાતો,
જીવન ચાંદની વિનાની અંધારી રાતો,
સાથ અને સંગાથ મેં માંગ્યા હતા તમારા,
એ અરમાનો રાખ થઇ ગયા છે મારા.
એકાંત, આંસુ, સ્નેહી છે હવે મારા,
ખુશ રાખશે તમને સદા કોઇ તમારા,
જિંદગી વીતી ગઇ તમારી...
અનાયાસે પીધી હતી મેં એક પ્યાલી શરાબની,
પણ નશા કરતાંયે ચર્ચા વધુ ચાલી શરાબની.
જમાનાની ઠોકરો ખાઇને માંડ ઊભો રહ્યો છું,
સારું જ થયું કે મેં આંગળી ઝાલી શરાબની.
આપ દો સાથ તો અબઘડી છોડી દઉં એને,
તમારાથી છે ક્યાં સંગત વધુ વહાલી શરાબની.
તારો પડ્યો બોલ ઝીલવા આજેય તૈયાર છું,
તું લગાવ હોઠ પર જરાક લાવી શરાબની.
અમે દિલ ખોલીને બોલ્યા શરાબીની જેમ,
અમને તો લાગે...